๓๑๙    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๓๒๑
ไซร้  สัตว์โลกแม้ที่ปกปิดด้วยความไม่รู้    ก็จะพึงเป็นผู้มืด    ประดุจโลกที่ถูก
เมฆปกปิดไว้    ก็จะเป็นโลกมืด   คือมีการมืดมนเป็นอันเดียวกัน    แม้หรือว่า
ชนทั้งหลายเหล่านี้ใด   ซึ่งมีความรุ่งเรื่องในบัดนี้  ปรากฏอยู่    มีพระสารีบุตร
เป็นต้น    แม้ชนทั้งหลายเหล่านั้น  ก็ไม่พึงเดือดร้อน.
         พระวังคีสเถระ   เมื่อชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นแล  เมื่อจะยังความ
เป็นผู้ใคร่จะกล่าวให้เกิดขึ้นโดยนัยก่อนนั้นแล    จึงได้กล่าวคาถาแม้นี้ว่า     ธีรา
จ  เป็นต้น    เนื้อความแห่งพระคาถานั้นว่า   ก็บุรุษทั้งหลายผู้เป็นนักปราชญ์
คือผู้เป็นบัณฑิต   เป็นผู้กระทำความรุ่งเรือง    ย่อมให้ความรุ่งเรืองแห่งปัญญา
เกิดขึ้น   ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า   ผู้ทรงกล้าหาญ   ผู้ประกอบด้วยปธานวิริยะ
ฉะนั้น     ข้าพระองค์ย่อมสำคัญ    คือว่า   ย่อมสำคัญพระองค์ว่าเป็นนักปราชญ์
และว่าเป็นผู้กระทำความรุ่งเรืองเหมือนอย่างนั้น    ด้วยว่าข้าพระองค์ทั้งหลาย
เมื่อทราบว่าพระผู้มีพระภาคเจ้า    ผู้เห็นแจ่มแจ้ง    คือผู้เห็นซึ่งธรรมทั้งปวง
ตามความเป็นจริงอยู่   จึงได้เข้าไปหาพระองค์อย่างนี้.  เพราะฉะนั้น  ขอพระองค์
จงกระทำให้แจ่มแจ้ง    คือว่าจงตรัสบอก  ฯลฯ  ได้แก่จงประกาศซึ่งพระกัปป-
เถระ  ได้แก่พระนิโครธกัปปะ   ในบริษัททั้งหลายแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย.
         พระวังคีสะเมื่อจะชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นแล    เพื่อจะยังความ
เป็นผู้ใคร่จะกล่าวให้เกิดขึ้นโดยนัยก่อนนั้นแล    จงกล่าวคาถาแม้นี้ว่า   ขิปฺปํ
ดังนี้เป็นต้น.  เนื้อความแห่งคาถานั้นว่า   ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระดำรัส
อันไพเราะ  ขอพระองค์จงเปล่งถ้อยคำอันไพเราะโดยพลัน  คือว่าจงอย่าได้ชักช้า
อยู่  ซึ่งตรัสพระดำรัสอันไพเราะ  คือว่าอันนำมาซึ่งความรื่นรมย์แห่งใจ  เปรียบ
หน้า ๓๒๐