| ในบทเหล่านั้น บทว่า เอวมฺเม สุตํ เป็นต้น เป็นคำของพระสังคีติ- |
| กาจารย์. บทว่า กึชจฺโจ ภวํ ท่านมีชาติอย่างไร ดังนี้ เป็นคำของพราหมณ์ |
| นั้น. คำมีอาทิว่า |
| น พฺราหฺมโณ โนมฺหิ น ราชปุตฺโต |
| น เวสฺสายโน อุท โกจิ โนมฺหิ |
| โคตฺตํ ปริญฺาย ปุถุชฺชนานํ |
| อกิญฺจโน มนฺตจรามิ โลเก. |
| เราไม่ไช่พราหมณ์ ไม่ใช่ราชโอรส |
| ไม่ใช่แพศย์หรือใคร ๆ เรากำหนดรู้โคตร |
| ของปุถุชนแล้ว ไม่มีความกังวลเที่ยวไปด้วย |
| ปัญญาในโลก ดังนี้. |
| เป็นพระดำรัสของพระผู้มีพระภาคเจ้า. ประมวลเรื่องทั้งหมดนั้น |
| เรียกว่า ปูรฬาสสูคร. พึงทราบบทเช่นเดียวกัน กับที่กล่าวในสูตรนั้นตามนัย |
| ที่กล่าวแล้วนั่นแล. เราจักพรรณนาบทที่ยังไม่กล่าวไว้. และจะไม่แตะต้อง |
| บทที่มีความง่ายเลย. บทว่า โกสเลสุ ได้แก่ พระราชกุมารชาวชนบทชื่อว่า |
| โกสล. ชนบทหนึ่งเป็นที่ประทับ ของพระราชกุมารเหล่านั้น ท่านเรียกว่าโกสล |
| ด้วยรุฬหีศัพท์. ในแคว้นโกศลชนบทนั้น. แต่อาจารย์บางพวกพรรณนา |
| ไว้ว่า ครั้งก่อน พระราชาทรงสดับว่า มหาปนาทราชกุมารทอดพระเนตร |
| การฟ้อนรำแล้วไม่ทรงแสดงอาการแม้เพียงทรงพระสรวล จึงรับสั่งว่า ผู้ใด |