๔๔๑    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๔๓
ความเป็นผู้มีความต้องการด้วยประโยชน์นั้น    ชื่อว่า    เป็นผู้ไม่มีความโกรธ
เพราะสงบความโกรธเสียได้  ชื่อว่า  เป็นผู้ไม่มีความอยากเพราะไม่มีทุกข์  ชื่อว่า
เป็นผู้ไม่มีความหวัง   เพราะไม่มีความหวังหลาย ๆ  อย่าง  ในศาสนานี้แน่แท้.
อีกอย่างหนึ่ง     พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อจะทรงแสดงพระองค์จึงตรัสว่า    เพราะ
ท่านเลื่อมใสในเรา    ดูก่อนพราหมณ์    ฉะนั้นแหละท่านเป็นผู้มีความต้องการ
ด้วยประโยชน์   จงเข้าไปถามท่านผู้สงบ  ผู้ไม่มีความโกรธ  ผู้ไม่มีทุกข์  ผู้ไม่มี
ความหวังเถิด.    ในบทนี้พึงทราบโยชนาแก้ไว้ว่า    เมื่อถามอย่างนี้ท่านจะพบ
ทักขิไณยบุคคลผู้มีปัญญาดี  ผู้เป็นขีณาสพในศาสนานี้เป็นแน่แท้.
         ลำดับนั้น   พราหมณ์ปฏิบัติตามที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสอน  จึงทูล
พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า   ยญฺเ   รโตหํ  โภ  ฯเปฯ     พฺรูหิ  เมตํ   ความว่า
ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ     ข้าพเจ้ายินดีแล้วในยัญ    ใคร่จะบูชายัญ  แก่ข้าพเจ้า
ยิ่งไม่ทราบชัด    ขอท่านจงพร่ำสอนข้าพเจ้าเถิด   ขอท่านจงบอกที่เป็นที่สำเร็จ
แห่งการบูชาแก่ข้าพเจ้าเถิด.   บทว่า   ยญฺโ   (การเซ่นสรวง)   ยาโค   (การ
บูชายัญ) ทานํ  (การให้)  ในบทว่า  ยญฺเ  นั้น  โดยความเป็นอย่างเดียวกัน
เพราะฉะนั้น  พึงทราบการประกอบความในบทนี้อย่างนี้ว่า    ข้าพเจ้ายินดีแล้ว
ในทาน  ประสงค์จะให้ทาน  เพราะความยินดีในทานนั่นเอง   แต่ข้าพเจ้ายังไม่
ทราบชัด   ขอท่านจงพร่ำสอนข้าพเจ้าผู้ไม่รู้อย่างนี้เถิด     ข้าแต่ท่านผู้เจริญ
ก็เมื่อท่านจะพร่ำสอน   ขอจงบอกที่เป็นที่สำเร็จแห่งการบูชาแก่ข้าพเจ้า  โดยนัย
ที่ง่ายเถิด.  ปาฐะว่า   ยถา  หุตํ  ก็มี.
         ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพระประสงค์จะกล่าวแก่พราหมณ์นั้น
จึงตรัสว่า  เตนหิ   ฯเปฯ  เทสิสฺสามิ  ดูก่อนพราหมณ์  ถ้าอย่างนั้นท่านจง
หน้า ๔๔๒