๔๕๖    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๕๘
                        ชนเหล่าใดปราศจากความโลก   ไม่
                ยึดถืออะไร ๆ ว่าเป็นของเรา  ไม่มีความหวัง
                มีอาสวะสิ้นแล้ว  อยู่จบพรหมจรรย์  พราหมณ์
                พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล.
                        ชนเหล่าใดแล  ไม่น้อมไปในตัณหา
                ทั้งหลาย  ข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่ยึดถืออะไร ๆ
                ว่าเป็นของเรา  เที่ยวไปอยู่  พราหมณ์พึงหลั่ง
                ไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล.
                        ชนเหล่าใดไม่มีตัณหาเพื่อเกิดในภพ
                ใหม่  ในโลกไหน ๆ คือ   ในโลกนี้หรือใน
                โลกอื่น   พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาใน
                ชนเหล่านั้นตามกาล.
                        ชนเหล่าใดละกามทั้งหลายได้แล้ว
                ไม่ยึดถืออะไรเที่ยวไป      มีตนสำรวมดีแล้ว
                เหมือนกระสวยที่ตรงไป  ฉะนั้น    พราหมณ์
                พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล.
                        ชนเหล่าใดปราศจากความกำหนัด
                มีอินทรีย์ตั้งมั่นดีแล้ว    พ้นจาการจับแห่ง
                กิเลส   เปล่งปลั่งอยู่   เหมือนพระจันทร์
                พ้นแล้วจากราหูจับ    สว่างไสวอยู่ฉะนั้น
                พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่า-
                นั้นตามกาล.
หน้า ๔๕๗