| ชนเหล่าใดมีกิเลสสงบแล้ว ปราศ- |
| จากความกำหนัด เป็นผู้ไม่โกรธ ไม่มีคติ |
| เพราะละขันธ์อันเป็นไปในโลกนี้ได้เด็ดขาด |
| พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชน |
| เหล่านั้นตามกาล. |
| ชนเหล่าใดละชาติและมรณะไม่มี |
| ส่วนเหลือ ล่วงพ้นความสงสัยได้ทั้งปวง |
| พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่า |
| นั้นตามกาล. |
| ชนเหล่าใดมีตนเป็นที่พึ่ง ไม่มีเครื่อง |
| กังวล หลุดพ้นแล้วในธรรมทั้งปวง เที่ยวไป |
| อยู่ในโลก พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชา |
| ในชนเหล่านั้นตามกาล. |
| ชนเหล่าใดแล ย่อมรู้ในขันธ์และ |
| อายตนะเป็นต้นตามความเป็นจริงว่า ชาตินี้ |
| มีในที่สุด ภพใหม่ไม่มี ดังนี้ พราหมณ์พึง |
| หลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล. |
| ชนเหล่าใดเป็นผู้ถึงเวท ยินดีใน |
| ฌาน มีสติ บรรลุธรรมเครื่องตรัสรู้ดี |
| เป็นที่พึ่งของเทวดาและมนุษย์เป็นอันมาก |
| พราหมณ์ผู้มุ่งบุญพึงหลั่งไทยธรรมบูชาใน |
| ชนเหล่านั้นตามกาล. |