| ม. คำถามของข้าพระองค์ไม่เปล่า |
| ประโยชน์แน่นอน ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า |
| พระองค์ตรัสบอกทักขิไณยบุคคลแก่ข้า- |
| พระองค์แล้ว ก็พระองค์ย่อมทรงทราบ |
| ไญยธรรมนี้ ในโลกนี้โดยถ่องแท้ จริงอย่าง |
| นั้น ธรรมนี้พระองค์ทรงทราบแจ่มแจ้งแล้ว |
| ผู้ใดเป็นคฤหัสถ์ เป็นผู้ควรแก่การขอ เป็น |
| ทานบดี มีความต้องการบุญ มุ่งบุญ ให้ |
| ข้าวน้ำบูชาแก่ชนเหล่าอื่นในโลกนี้ ข้าแต่ |
| พระผู้มีพระภาคเจ้า ขอพระองค์ตรัสบอก |
| ความถึงพร้อมแห่งยัญแก่ข้าพระองค์. |
| พ. ดูก่อนมาฆะ เมื่อท่านจะบูชาก็ |
| จงบูชาเถิด และจงทำจิตให้ผ่องใสในกาล |
| ทั้งปวง เพราะยัญย่อมเป็นอารมณ์ของบุคคล |
| ผู้บูชายัญ บุคคลตั้งมั่นในยัญนี้แล้ว ย่อม |
| ละโทสะเสียได้. |
| อนึ่ง บุคคลผู้นั้น ปราศจากความ |
| กำหนัดแล้ว พึงกำจัดโทสะ เจริญเมตตาจิต |
| อันประมาณมิได้ ไม่ประมาทแล้วเนือง ๆ |
| ทั้งกลางคืนกลางวัน ย่อมแผ่อัปปมัญญา |
| ภาวนาไปทั่วทิศ. |