๔๖๙    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๗๑
บทว่า  อาราธเย  ทกฺขิเณยฺเยภิ  ตาทิ    ผู้เช่นนั้นพึงให้ทักขิไณยบุคคลทั้ง
หลายยินดี  ความว่า  ผู้เช่นนั้นคือบุคคลผู้ยังความถึงพร้อมด้วยยัญ   ๓  อย่างให้
สำเร็จ พึงยังความถึงพร้อมด้วย  ๓ อย่างให้สำเร็จ คือ ให้สมบูรณ์ด้วยทักขิ-
ไณยบุคคลคือพระขีณาสพ. ด้วยบทนี้ท่านแสดงถึงองค์ ๓ ของปฏิคาหก. บทว่า
เอวํ  ยชิตฺวา  สมฺมา  ยาจโยโค    ครั้นบูชาอย่างนั้นโดยชอบแล้ว   ผู้นั้น
เป็นผู้ควรแก่การขอ   ความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงยังพราหมณ์ให้เกิดความ
อุตสาหะว่า  เรากล่าวผู้นั้นว่าเป็นผู้ควรแก่การขอ  ครั้นบูชายัญอันถึงพร้อมด้วย
องค์  ๖ มีเมตตาฌานเป็นปทัฏฐานโดยชอบแล้วอย่างนี้   ย่อมเข้าถึงพรหมโลก
ด้วยเมตตาฌาน    อันเข้าไปอาศัยยัญที่ประกอบด้วยองค์  ๖  นั้นแล้ว   ทรงยัง
เทศนาให้จบบริบูรณ์.  บทที่เหลือในคาถาทั้งหมด   มีความง่ายทั้งนั้นแล.  อนึ่ง
ต่อจากนี้ไป  ก็มีนัยดังกล่าวแล้วในตอนก่อนนั่นแล.
                 จบอรรถกถามาฆสูตรที่  ๕  แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย
                                          ชื่อ  ปรมัตถโชติกา
หน้า ๔๗๐