| [๓๖๕] ข้าพระองค์ผู้มีความสงสัย |
| มีความเคลือบแคลง มาหวังจะทูลถามปัญหา |
| พระองค์อันข้าพระองค์ทูลถามปัญหาแล้ว |
| ขอจงตรัสพยากรณ์แก่ข้าพระองค์ตามลำดับ |
| ปัญหาให้สมควรแก่ธรรมเถิด. |
| พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า |
| ดูก่อนสภิยะ ท่านมาแต่ไกล หวังจะ |
| ถามปัญหา เราอันท่านถามปัญหาแล้ว จะ |
| กระทำที่สุดแห่งปัญหาเหล่านั้น จะพยากรณ์ |
| แก่ท่านตามลำดับปัญหา ให้สมควรแก่ธรรม |
| ดูก่อนสภิยะ ท่านปรารถนาปัญหาข้อใด |
| ข้อหนึ่งในใจ ก็เชิญถามเราเถิด เราจะกรt |
| ทำที่สุดเฉพาะปัญหานั้น ๆ แก่ท่าน. |
| [๓๖๖] ลำดับนั้น สภิยปริพาชกดำริว่า น่าอัศจรรย์จริงหนอ ไม่ |
| เคยมีมาเลยหนอ เราไม่ได้แม้เพียงการให้โอกาสในสมณพราหมณ์เหล่าอื่นเลย |
| พระสมณโคดมได้ทรงให้โอกาสนี้แก่เราแล้ว สภิยปริพาชกมีใจชื่นชม เบิกบาน |
| เฟื่องฟูเกิดปีติโสมนัส ได้กราบทูลถามปัญหากะพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า |
| บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไรว่า |
| เป็นภิกษุ กล่าวบุคคลว่าผู้สงบเสงี่ยมด้วย |
| อาการอย่างไร กล่าวบุคคลว่าผู้ฝึกตนแล้ว |