๔๗๒    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๗๔
                        [๓๖๕]  ข้าพระองค์ผู้มีความสงสัย
                มีความเคลือบแคลง  มาหวังจะทูลถามปัญหา
                พระองค์อันข้าพระองค์ทูลถามปัญหาแล้ว
                ขอจงตรัสพยากรณ์แก่ข้าพระองค์ตามลำดับ
                ปัญหาให้สมควรแก่ธรรมเถิด.
         พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
                        ดูก่อนสภิยะ ท่านมาแต่ไกล  หวังจะ
                ถามปัญหา  เราอันท่านถามปัญหาแล้ว    จะ
                กระทำที่สุดแห่งปัญหาเหล่านั้น   จะพยากรณ์
                แก่ท่านตามลำดับปัญหา  ให้สมควรแก่ธรรม
                ดูก่อนสภิยะ     ท่านปรารถนาปัญหาข้อใด
                ข้อหนึ่งในใจ  ก็เชิญถามเราเถิด   เราจะกรt
                ทำที่สุดเฉพาะปัญหานั้น ๆ แก่ท่าน.
         [๓๖๖]   ลำดับนั้น   สภิยปริพาชกดำริว่า   น่าอัศจรรย์จริงหนอ   ไม่
เคยมีมาเลยหนอ    เราไม่ได้แม้เพียงการให้โอกาสในสมณพราหมณ์เหล่าอื่นเลย
พระสมณโคดมได้ทรงให้โอกาสนี้แก่เราแล้ว  สภิยปริพาชกมีใจชื่นชม เบิกบาน
เฟื่องฟูเกิดปีติโสมนัส  ได้กราบทูลถามปัญหากะพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
                        บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไรว่า
                เป็นภิกษุ     กล่าวบุคคลว่าผู้สงบเสงี่ยมด้วย
                อาการอย่างไร    กล่าวบุคคลว่าผู้ฝึกตนแล้ว
หน้า ๔๗๓