| ไม่มีกิเลสเครื่องยียวน ผู้หมดจด ถึงความ |
| สิ้นไปแห่งชาติ ผู้นั้นบัณฑิตกล่าวว่า ผู้รู้. |
| [๓๖๗] ลำดับนั้น สภิยปริพาชก ชื่นชมอนุโมทนาภาษิตของพระผู้ |
| มีพระภาคเจ้าแล้ว มีใจชื่นชม เบิกบาน เฟื่องฟู เกิดปีติโสมนัส ได้ทูลถาม |
| ปัญหาข้อต่อไปกะพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า |
| บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไรว่า |
| เป็นพราหมณ์ กล่าวบุคคลว่า เป็นสมณะ |
| ด้วยอาการอย่างไร กล่าวบุคคลผู้ล้างบาป |
| อย่างไร และอย่างไรบัณฑิตจึงกล่าวบุคคล |
| ว่า เป็นนาค (ผู้ประเสริฐ) ข้าแต่พระผู้มี |
| พระภาคเจ้า พระองค์อันข้าพระองค์ทูลถาม |
| แล้ว ขอจงตรัสพยากรณ์แก่ข้าพระองค์เถิด. |
| พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพยากรณ์ว่า |
| ผู้ใดลอยบาปทั้งหมดแล้ว เป็นผู้ |
| ปราศจากมลทิน มีจิตตั้งมั่นดี ดำรงตนมั่น |
| ก้าวล่วงสงสารได้แล้ว เป็นผู้สำเร็จกิจ (เป็น |
| ผู้บริบูรณ์ด้วยคุณมีศีลเป็นต้น) ผู้นั้นอัน |
| ตัณหาและทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว เป็นผู้คงที่ |
| บัณฑิตกล่าวว่า เป็นพราหมณ์. |
| ผู้ใดมีกิเลสสงบแล้ว ละบุญและบาป |
| ได้แล้ว ปราศจากกิเลสธุลี รู้โลกนี้และ |