| ผู้ใดพิจารณา (อายตนะหรือกรรม) |
| เขตทั้งสิ้น คือ เขตที่เป็นของทิพย์ เขตของ |
| มนุษย์และเขตของพรหมแล้ว เป็นผู้หลุดพ้น |
| จากเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้าแห่งเขตทั้งหมด |
| ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้นท่านผู้รู้ทั้งหลาย |
| กล่าวว่า เป็นผู้ชนะเขต. |
| ใดพิจารณากะเปาะฟอง (กรรม) |
| ทั้งสิ้น คือ กะเปาะฟองที่เป็นของทิพย์ |
| กะเปาะฟองของมนุษย์ และกะเปาะฟอง |
| ของพรหมแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นจากเครื่องผูก |
| อันเป็นรากเหง้าแห่งกะเปาะฟองทั้งหมด |
| ผู้คงที่ เห็นปานนั้น ผู้นั้นท่านผู้รู้ทั้งหลาย |
| กล่าวว่า เป็นผู้ฉลาด. |
| ผู้ใดพิจารณาอายตยะทั้งสอง คือ |
| อายตนะภายในและภายนอกแล้ว เป็นผู้มี |
| ปัญญาอันบริสุทธิ์ ก้าวล่วงธรรมดำและ |
| ธรรมขาวได้แล้ว ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้น |
| ท่านผู้รู้ทั้งหลายกล่าวว่า เป็นบัณฑิต. |
| ผู้ใดรู้ธรรมของอสัตบุรุษและของ |
| สัตบุรุษในโลกทั้งปวง คือ ในภายในและ |