| ผู้ใดใคร่ครวญธรรมอันเป็นเครื่องทำ |
| ให้เนิ่นช้า และนามรูปอันเป็นรากเหง้าแห่ง |
| โรค ทั้งภายในทั้งภายนอกแล้ว เป็นผู้หลุด |
| พ้นจากเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้าแห่งโรค |
| ทั้งปวง ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้นบัณฑิต |
| กล่าวว่า ผู้รู้ตาม. |
| ผู้ใดงดเว้นจากบาปทั้งหมด ล่วง |
| ความทุกข์ในนรกได้แล้ว ดำรงอยู่ ผู้นั้น |
| บัณฑิตกล่าวว่า ผู้มีความเพียร ผู้นั้นมีความ |
| แกล้วกล้า มีความเพียร ผู้คงที่เห็นปานนั้น |
| บัณฑิตกล่าวว่า เป็นนักปราชญ์. |
| ผู้ใดตัดเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้า |
| แห่งธรรมเป็นเครื่องข้องทั้งภายในทั้งภาย |
| นอกได้แล้ว หลุดพ้นแล้วจากเครื่องผูกอัน |
| เป็นรากเหง้าแห่งธรรมเป็นเครื่องข้องทั้งปวง |
| ผู้คงที่ เห็นปานนั้น ผู้นั้นบัณฑิตกล่าวว่า |
| เป็นผู้ชื่อว่า อาชาไนย. |
| [๓๗๐] ลำดับนั้น สภิยปริพาชก ฯลฯ ได้ทูลถามปัญหาข้อต่อไปกะ |
| พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า |
| บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไร ว่า |
| ผู้สมบูรณ์ด้วยสุตะ กล่าวบุคคลว่า เป็นอริยะ |