| ได้ในกาลทุกเมื่อ ไม่ข้องอยู่ในธรรมมีขันธ์ |
| เป็นต้นทั้งปวง มีจิตหลุดพ้นแล้ว ไม่มีปฏิฆะ |
| นั้น บัณฑิตกล่าวว่า ผู้มีจรณะ. |
| ผู้ใดขับไล่กรรมอันมีทุกข์เป็นผล |
| ซึ่งมีอยู่ ทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และเป็น |
| ปัจจุบันได้แล้ว มีปกติกำหนดด้วยปัญญา |
| เที่ยวไป กระทำมายากับทั้งมานะ ความโลภ |
| ความโกรธ และนามรูป ให้มีที่สุดได้แล้ว |
| ผู้นั้น บัณฑิตกล่าวว่า ปริพาชก ผู้บรรลุ |
| ธรรมที่ควรบรรลุ. |
| [๓๗๑] ลำดับนั้น สภิยปริพาชก ชื่นชมอนุโมทนาภาษิตของ |
| พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว มีใจชื่นชม เพื่องฟู เบิกบาน เกิดปีติโสมนัส |
| ลุกจากอาสนะ กระทำผ้าอุตราสงค์เฉวียงบ่าช้างหนึ่งแล้วประณมอัญชลีไปทางที่ |
| พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ได้ชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาอันสมควร |
| ในที่เฉพาะพระพักตร์ว่า |
| ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้มีพระ- |
| ปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน พระองค์ทรงกำจัด |
| ทิฏฐิ ๓ และ ๖๐ ที่อาศัยคัมภีร์อันเป็นวาทะ |
| เป็นประธานของสมณะผู้ลัทธิอื่น ที่อาศัย |
| อักขระคือความหมายรู้กัน (ว่าหญิงว่าชาย) |