๔๘๐    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๘๒
                ได้ในกาลทุกเมื่อ   ไม่ข้องอยู่ในธรรมมีขันธ์
                เป็นต้นทั้งปวง  มีจิตหลุดพ้นแล้ว  ไม่มีปฏิฆะ
                นั้น    บัณฑิตกล่าวว่า  ผู้มีจรณะ.
                     ผู้ใดขับไล่กรรมอันมีทุกข์เป็นผล
                ซึ่งมีอยู่   ทั้งที่เป็นอดีต   อนาคต   และเป็น
                ปัจจุบันได้แล้ว    มีปกติกำหนดด้วยปัญญา
                เที่ยวไป   กระทำมายากับทั้งมานะ  ความโลภ
                ความโกรธ   และนามรูป  ให้มีที่สุดได้แล้ว
                ผู้นั้น     บัณฑิตกล่าวว่า   ปริพาชก  ผู้บรรลุ
                ธรรมที่ควรบรรลุ.
         [๓๗๑]   ลำดับนั้น      สภิยปริพาชก    ชื่นชมอนุโมทนาภาษิตของ
พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว     มีใจชื่นชม    เพื่องฟู    เบิกบาน    เกิดปีติโสมนัส
ลุกจากอาสนะ  กระทำผ้าอุตราสงค์เฉวียงบ่าช้างหนึ่งแล้วประณมอัญชลีไปทางที่
พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่  ได้ชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาอันสมควร
ในที่เฉพาะพระพักตร์ว่า
                     ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า   ผู้มีพระ-
                ปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน  พระองค์ทรงกำจัด
                ทิฏฐิ ๓ และ ๖๐  ที่อาศัยคัมภีร์อันเป็นวาทะ
                เป็นประธานของสมณะผู้ลัทธิอื่น    ที่อาศัย
                อักขระคือความหมายรู้กัน    (ว่าหญิงว่าชาย)
หน้า ๔๘๑