๔๘๓    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๘๕
                อุปาทาน   ทรงละความกลัวและความขลาด
                ได้แล้ว  ไม่ทรงติดอยู่ในบุญและบาปทั้งสอง
                อย่าง  เปรียบเหมือนดอกบัวขาวที่งามไม่ติด
                อยู่ในน้ำฉะนั้น.
                    ข้าแต่พระองค์ผู้มีความเพียร    ขอ
                เชิญพระองค์โปรดเหยียดพระบาทออกมา
                เถิด   สภิยะ    ขอถวายบังคมพระบาทของ
                พระศาสดา.
         [๓๗๒]   ลำดับนั้นแล     สภิยปริพาชก    หมอบลงแทบพระบาทของ
พระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเศียรเกล้าแล้ว   ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า  ข้าแต่
พระองค์ผู้เจริญ  ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ   ภาษิต
ของพระองค์แจ่มแจ้งนัก   พระองค์ทรงประกาศธรรมโดยอเนกปริยาย   เปรียบ
เหมือนหงายของที่คว่ำ  เปิดของที่ปิด  บอกทางแก่ผู้หลงทาง  หรือตามประทีป
ในที่มืดด้วยหวังว่าผู้มีจักษุจักเห็นรูปได้ฉะนั้น      ข้าพระองค์นี้ขอถึงซึ่งพระผู้มี
พระภาคเจ้า   กับทั้งพระธรรมและพระภิกษุสงฆ์  ว่าเป็นสรณะ  ข้าแต่พระองค์
ผู้เจริญ      ขอให้ข้าพระองค์พึงได้บรรพชาอุปสมบทในสำนักของพระผู้มีพระ-
ภาคเจ้าเถิด.
         พ.  ดูก่อนสภิยะ    ผู้ใดเคยเป็นอัญญเดียรถีย์มาก่อน    หวังบรรพชา
หวังอุปสมบทในธรรมวินัยนี้   ผู้นั้นจะต้องอยู่ปริวาส ๔ เดือน  เมื่อล่วง ๔ เดือน
ไปแล้ว  ภิกษุทั้งหลายพอใจ    จึงยังผู้นั้นผู้อยู่ปริวาสแล้ว   ให้บรรพชาอุปสมบท
เพื่อความเป็นภิกษุ  ก็แต่ว่าเรารู้ความต่างแห่งบุคคลในข้อนี้.
หน้า ๔๘๔