๔๘๘    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๔๙๐
ราชธิดานั้น.    พระนางได้ตั้งครรภ์  ปริพาชิกาทั้งหลายเห็นราชธิดานั้นมีครรภ์
จึงพากันไล่ออกไป.   พระนางเสด็จไปในที่แห่งหนึ่ง  ทรงคลอดที่หอประชุมใน
ระหว่างทาง   ด้วยเหตุนั้นกุมารนั้นจึงมีชื่อว่า  สภิยะ เกิดที่หอประชุม.   สภิยะ
นั้นครั้นเติบโตแล้วก็บวชเป็นปริพาชก  เล่าเรียนศาสตร์ต่าง ๆ  เป็นผู้มีวาทะมาก
เที่ยวไปตลอดชมพูทวีป    เพื่อโต้วาทะ    ไม่เห็นนักพูดเช่นกับตนจึงให้สร้าง
อาศรมไว้ที่ประตูพระนคร    สั่งสอนศิลปะแก่ขัตติยกุมารเป็นต้น    อาศัยอยู่ ณ
ที่นั้น.
         ครั้งนั้น       พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเผยแผ่พระธรรมจักรอันประเสริฐ
เสด็จมาถึงกรุงราชคฤห์โดยลำดับ  ประทับอยู่ ณ เวพุวัน มหาวิหารกลันทกนิวาป-
สถาน. แต่สภิยปริพาชกไม่รู้ว่าพระพุทธเจ้าทรงอุบัติแล้ว. ลำดับนั้น   สุทธาวาส-
พรหม ครั้นออกจากสมาบัติแล้วรำพึงว่า  เราได้บรรลุคุณวิเศษนี้   ด้วยอานุภาพ
ของใครรำลึกถึงผู้ร่วมบำเพ็ญสมณธรรมและสหายเหล่านั้น   ในศาสนาของพระ-
ผู้มีพระภาคเจ้า   พระนามว่า  กัสสปะ  บรรดาสหายเหล่านั้นรูปหนึ่งปรินิพพาน
แล้วรำพึงต่อไปว่า  บัดนี้อีกรูปหนึ่งอยู่ที่ไหน  ครั้นรู้แล้วว่า  ภิกษุรปนั้นจุติจาก
เทวโลกแล้วไปเกิดในชมพูทวีป   และไม่รู้ว่า   แม้พระพุทธเจ้าทรงอุบัติแล้วจึง
คิดว่า   เอาเถิดเราจะชักชวนเขาเพื่อเข้าถึงพระพุทธเจ้า   จึงแต่งปัญหา  ๒๐  ข้อ
ตอนกลางคืน  ได้มายังอาศรมของสภิยปริพาชกนั้นยืนอยู่บนอากาศ  ร้องเรียกว่า
สภิยะ ดังนี้.   สภิยปริพาชกกำลังหลบได้ยินเสียงร้องเรียกอยู่  ๓   ครั้งจึงออกไป
เห็นแสงสว่างจึงยืนประณมมือ.   ลำดับนั้น     พรหมได้กล่าวกะสภิยปริพาชกนั้น
ว่า ดูก่อนสภิยะ  เรานำปัญหา ๒๐ ข้อมาเพื่อท่าน  ท่านจงเรียนปัญหาเหล่านั้น
หน้า ๔๘๙