๔๙๙    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๐๑
เพื่อให้สภิยปริพาชกเกิดความนับถือในสมณะนั้นให้มาก.   จริงอยู่   ผู้ใดเป็นผู้
มีความสงบ    ผู้นั้นชื่อว่าเป็นผู้ไม่มีกิเลสดุจธุลี    เพราะปราศจากกิเลสดุจธุลี
เพราะละบุญและบาปได้ด้วยไม่กระทำการสืบต่อบุญและบาป  เป็นผู้ก้าวล่วงชาติ
และมรณะได้ เพราะรู้โลกนี้และโลกอื่นด้วยสามารถแห่งลักษณะมีความไม่เที่ยง
เป็นต้น  และเป็นผู้คงที่.  อนึ่ง ในคาถานี้ว่า  นินฺนฺหาย  ฯเปฯ   นฺหาตโก
ผู้ใดล้างบาปได้หมดในอายตนโลกทั้งปวง คือในภายในและภายนอกแล้ว  ย่อม
ไม่มาสู่กัป ในเทวดาและมนุษย์ผู้สมควรกับกัปคือตัณหาและทิฏฐิ  ผู้นั้นบัณฑิต
กล่าวว่าผู้ล้างบาป.     พึงทราบความอย่างนี้ว่า     ผู้ใดล้างคือชำระบาปทั้งหมด
อันควรจะเกิดด้วยอารมณ์ภายในและภายนอกในอายตนโลกแม้ทั้งหมด    กล่าว
คือทั้งภายในและภายนอกด้วยมรรคญาณไม่มาสู่กัป       ในเทวดาและมนุษย์ทั้ง
หลายผู้สมควรด้วยกัปคือตัณหาและทิฏฐิ  เพราะล้างบาปได้แล้วนั้น     บัณฑิต
กล่าวผู้นั้นว่า  เป็นผู้ล้างบาป.
         แม้ในคาถาที่สี่ก็พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้.  บทว่า  อาคุํ  น   กโรติ
กิญฺจิ  โลเก  ผู้ใดไม่กระทำบาปอะไร ๆ ในโลก  ความว่า  ผู้ใดไม่ทำบาป  อัน
เป็นความชั่วแม้มีประมาณน้อยในโลก  ท่านกล่าวผู้นั้นว่าเป็นนาค  เพราะเหตุดัง
นั้น.   ด้วยเหตุเพียงเท่านี้   เป็นอันพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์ปัญหาแล้ว.
คำที่เหลือเป็นคำสรรเสริญโดยนัยดังกล่าวแล้วในก่อนนั่นแหละ   จริงอยู่   ผู้ใด
ไม่ทำความชั่วเพราะละความชั่วได้ด้วยมรรค      ผู้นั้นสลัดออกคือละเครื่องผูก
ทั้งหมด  อันได้แก่สังโยชน์  ๑๐ ในสังโยชน์ทั้งหมดมีกามราคะเป็นต้น  ไม่ข้อง
อยู่ด้วยความข้องไร ๆ    ในขันธ์เป็นต้นทั้งปวง   และหลุดพ้นได้เด็ดขาดด้วย
วิมุตติทั้งสอง  และเป็นผู้คงที่.
หน้า ๕๐๐