๕๑๑    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๑๓
         บทว่า   อญฺติตฺถิยปุพฺโพ     คืออัญญเดียรถีย์นั่นเอง.    บทว่า
อากงฺขติ  แปลว่า   ย่อมปรารถนา.  บทว่า  อารทฺธจิตฺตา   พอใจ  คือยินดี
แล้ว.   บทว่า   อปิจ   เมตฺถ  ปุคฺคลเวมตฺตตา   วิทิตา   ก็แต่ว่าเรารู้ความ
ต่างแห่งบุคคลในข้อนี้    ความว่า    เรารู้ความต่างแห่งบุคคลในการอยู่ปริวาสนี้
ของอัญญเดียรถีย์ทั้งหลาย   ไม่ไช่ควรอยู่ปริวาสทั้งหมด.    ก็เพราะเหตุไรจึงไม่
ควรอยู่ปริวาสทั้งหมด. อันชฎิลผู้บูชาไฟ และอันเจ้าศากยะโดยชาติ  ละเพศมา
แล้ว   อนึ่ง   ผู้ใดแม้ยังไม่ละเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยเหตุเพื่อได้มรรคและผล   แม้มา
แล้ว  เช่นสภิยปริพาชกนั้น    เพราะฉะนั้น  พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า  ดูก่อน
สภิยะ  ท่านไม่มีเหตุจะต้องอยู่ปริวาสเพื่อบำเพ็ญวัตรของเดียรถีย์  ท่านต้องการ
ประโยชน์    สมบูรณ์ด้วยเหตุเพื่อได้มรรคผล   ข้อนั้นเรารู้แล้ว    เมื่อจะทรง
อนุญาตให้สภิยปริพาชกบรรพชา  จึงตรัสว่า   อปิจ   เมตฺถ   ปุคฺคลเวมตฺตา
วิทิตา   ก็แต่ว่าเรารู้ความต่างแห่งบุคคลในข้อนี้   ดังนี้.   ฝ่ายสภิยะเมื่อจะแสดง
ความเคารพของตน  จึงกราบทูลว่า  สเจ   ภนฺเต  ดังนี้.  บททั้งหมดและบท
อื่นจะไม่พรรณนาในที่นี้   เพราะมีความง่าย    และเพราะมีนัยดังได้กล่าวเเล้ว
ในหนก่อน  พึงทราบอย่างเดียวกับที่กล่าวแล้วในหนก่อนนั่นแล.
              จบอรรถกถาสภิยสูตรที่  ๖  แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย
                                     ชื่อปรมัตถโชติกา
หน้า ๕๑๒