๕๑๒    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๑๔
เลสสูตรที่  ๗
ว่าด้วยความเลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
         [๓๗๓]   ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้.
         สมัยหนึ่ง   พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จจาริกไปในชนบทชื่ออังคุตตราปะ
พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์จำนวนมากประมาณ  ๑,๒๕๐  รูป   เสด็จถึงอาปณนิคมของ
ชาวอังคุตตราปะ.
         เกณิยชฎิลได้สดับข่าวมาว่า  พระสมณโคดมศากยบุตร  ทรงผนวชจาก
ศากยสกุส  เสด็จจาริกไปในชนบทชื่ออังคุคคราปะ พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่
ประมาณ  ๑,๒๕๐  รูป  เสด็จถึงอาปณหิคมตามลำดับ  ก็กิตติศัพท์อันงามของ
ท่านพระโคดมพระองค์นั้นแล      ขจรไปแท้อย่างนี้ว่า     แม้เพราะเหตุนี้  ๆ
พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น      เป็นพระอรหันต์  ฯลฯ  ทรงเบิกบานแล้ว
เป็นผู้จำแนกธรรม พระองค์ทรงทำโลกนี้พร้อมทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก
ให้แจ้งชัดด้วยพระปัญญาอันยิ่งเองแล้วทรงสอนหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์
เทวดาและมนุษย์ให้รู้ตาม  พระองค์ทรงแสดงธรรมอันงามในเบื้องต้น   งามใน
ท่ามกลาง    งามในที่สุด    ทรงประกาศพรหมจรรย์พร้อมทั้งอรรถ   พร้อมทั้ง
พยัญชนะ  บริสุทธิ์  บริบูรณ์สิ้นเชิง ก็การได้เห็นพระอรหันต์ปานนั้น    ย่อมเป็น
ความดีแล.
         ครั้งนั้นแล   เกณิยชฎิลเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ  ได้
สนทนาปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า   ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกัน
ไปแล้ว  นั่ง  ณ  ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงชี้แจงให้เกณิยชฏิล
เห็นแจ้ง   ให้สมาทานอาจหาญ  ร่าเริงด้วยธรรมีกถา.
หน้า ๕๑๓