๕๑๖    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๑๘
พระภาคเจ้า   ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้วนั่ง ณ  ที่ควรส่วน
ข้างหนึ่ง.
         ครั้นแล้ว     เสลพราหมณ์ได้ตรวจดูมหาปุริสลักษณะ ๓๒ ประการ
ในพระกายของพระผู้มีพระภาคเจ้า    ก็ได้เห็นมหาปุริสลักษณะ  ๓๒  ประการ
โดยมากเว้น อยู่  ๒  ประการ  คือ   พระคุยหะเร้นอยู่ในฝัก  ๑  พระชิวหาใหญ่ ๑
จึงยังเคลือบแคลงสงสัยไม่เชื่อไม่เลื่อมใสในมหาปุริสลักษณะ  ๒ ประการ. ครั้ง
นั้นแล  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงดำริว่า  เสลพราหมณ์นี้    เห็นมหาปุริสลักษณะ
๓๒  ประการ   ของเราโดยมาก  เว้นอยู่  ๒ ประการ คือ คุยหะเร้นให้อยู่ในฝัก  ๑
ชิวหาใหญ่ ๑  จึงยังเคลือบแคลงสงสัยไม่เชื่อไม่เลื่อมใสในมหาปุริสลักษณะ  ๒
ประการ    ทันใดนั้น      พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบันดาลอิทธาภิสังขาร  ให้
เสลพราหมณ์ได้เห็นพระคุยหะเร้นอยู่ในฝัก  และทรงแลบพระชิวหาสอดเข้าช่อง
พระกรรณทั้งสอง    กลับไปมา    สอดเข้าช่องพระนาสิกทั้งสอง    กลับไปมา
แผ่ปิดมณฑลพระนลาต  เสลพราหมณ์คิดว่า  พระสมณโคดมทรงประกอบด้วย
มหาปุริสลักษณะ ๓๒ ประการบริบูรณ์ไม่บกพร่อง แต่เราไม่ทราบว่า  พระองค์
เป็นพระพุทธเจ้าหรือไม่   ก็แลเราได้ฟังคำของพราหมณ์ทั้งหลายผู้แก่เฒ่าผู้เป็น
อาจารย์เเละปาจารย์กล่าวอยู่ว่า   พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัม-
พุทธเจ้าทั้งหลาย     ย่อมทรงทำพระองค์ให้ปรากฏในเมื่อบุคคลกล่าวถึงคุณของ
พระองค์    ถ้ากระไรเราพึงชมเชยพระสมณโคดม    เฉพาะพระพักตร์ด้วยคาถา
อันสมควร.
         ลำดับนั้นแล    เสลพราหมณ์ได้ชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้าเฉพาะพระ-
พักตร์ด้วยคาถาอันสมควรว่า
หน้า ๕๑๗