๕๒๑    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๒๓
ที่เขาปูลาดถวายพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์.  ลำดับนั้น   เกณิยชฎิล   อังคาสภิกษุสงฆ์มี
พระพุทธเจ้าเป็นประมุข  ให้อิ่มหนำสำราญด้วยขาทนียโภชนียาหารอันประณีต
ด้วยมือของตน   เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าเสวยเสร็จ   ชักพระหัตถ์จากบาตรแล้ว
เกณิยชฎิลถืออาสนะต่ำแห่งหนึ่ง  นั่งเฝ้าอยู่  ณ   ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง   พระผู้มี-
พระภาคเจ้าทรงอนุโมทนาแก่เกณิยชฎิลด้วยพระคาถาเหล่านี้ว่า
                    ยัญทั้งหลายมีการบูชาไฟเป็นประมุข
                ฉันท์ทั้งหลายมีสาวิตรีฉันท์เป็นประมุข   พระ-
                ราชาเป็นประมุขของมนุษย์ทั้งหลาย    พระ-
                จันทร์เป็นประมุขของดาวนักษัตรทั้งหลาย
                พระอาทิตย์เป็นประมุขของความร้อนทั้ง-
                หลาย  พระสงฆ์แล   เป็นประมุขของบุคคล
                ทั้งหลายผู้มุ่งบุญ  บูชาอยู่.
         [๓๗๙]   ครั้น     พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอนุโมทนาแก่เกณิยชฎิลด้วย
พระคาถาเหล่านี้แล้ว  เสด็จลุกจากอาสนะหลีกไป   ลำดับนั้นแล  ท่านพระเสละ
พร้อมด้วยบริษัท  หลีกออกจากหมู่อยู่ผู้เดียว   ไม่ประมาท   มีความเพียร  มีใจ
เด็ดเดี่ยว ไม่นานนักก็ทำให้แจ้งซึ่งที่สุดแห่งพรหมจรรย์อันยอดเยี่ยม ที่กุลบุตร
ทั้งหลายออกบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการนั้น    ด้วยปัญญาอันยิ่งเอง  ใน
ปัจจุบันเข้าถึงอยู่   รู้ชัดว่า   ชาติสิ้นแล้ว   พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว    กิจที่ควรทำ
ทำเสร็จแล้ว      กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี    ก็ท่านพระเสละพร้อมด้วย
บริษัท  ได้เป็นพระอรหันต์องค์หนึ่ง ๆ ในจำนวนพระอรหันต์ทั้งหลาย.
หน้า ๕๒๒