๕๒๒    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๒๔
         ครั้งนั้นแล   ท่านพระเสละ   พร้อมทั้งบริษัทได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระ-
ภาคเจ้าถึงที่ประทับ  ครั้นแล้วได้ห่มจีวรเฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ประณมอัญชลีไปทาง
ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่   ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า
                    ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระจักษุ
                ข้าพระองค์ทั้งหลายถึงสรณะในวันที่   ๘  นับ
                แต่วันนี้   เพราะฉะนั้น   ข้าพระองค์ทั้งหลาย
                จึงฝึกฝนตนอยู่ในศาสนาของพระองค์   ๗
                ราตรี.
                    พระองค์เป็นพระพุทธเจ้า   เป็น
                ศาสดา  เป็นมุนีครองงำมาร  ทรงตัดอนุสัย
                แล้ว  เป็นผู้ข้ามได้เองแล้ว  ทรงช่วยหมู่สัตว์นี้
                ให้ข้ามได้ พระองค์ทรงก้าวล่วงอุปธิได้แล้ว
                ทรงทำลายอาสวะทั้งหลายแล้ว     ไม่ทรงถือ
                มั่น  ทรงละความกลัวและความขลาดได้แล้ว
                ดังสีหะ.
                    ภิกษุ  ๓๐๐  รูปนี้ยืนประนมอัญชลีอยู่
                ข้าแต่พระวีรเจ้า       ขอพระองค์ทรงเหยียด
                พระบาทยุคลเถิด   ท่านผู้ประเสริฐทั้งหลาย
                จงถวายบังคมพระบาทยุคลของพระศาสดา.
                                   จบเสลสูตรที่  ๗
หน้า ๕๒๓