๕๓๗    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๓๙
เกณิยชฎิลขวนขวายสมาทานเพื่อทำบุญเห็นปานนั้นต่อไป     ทรงให้เกณิยชฎิล
เกิดอุตสาหะอาจหาญยิ่งขึ้น    ทรงสรรเสริญให้เกณิยชฎิลร่าเริงด้วยผลวิเศษอัน
จะมีในภพนี้และภพหน้า.   ด้วยเหตุนั้น   ท่านจึงกล่าวว่า    ธมฺมิยา   กถาย
สมฺปหํเสสิ  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงให้เกณิยชฎิลร่าเริงด้วยธรรมีกถาดังนี้.
         เกณิยชฎิลเลื่อมใสในพระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างยิ่ง    จึงกราบทูลนิมนต์
พระผู้มีพระภาคเจ้า.  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงปฏิเสธเขาถึง  ๓   ครั้งแล้วจึงรับ
นิมนต์.  ด้วยเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า   อถ  โข   เกณิโย   ชฏิโล     ฯเปฯ
อธิวาเสสิ  ภควา  ตุณฺหีภาเวน  ครั้งนั้นแล  เกณิยชฎิลทราบว่า  พระผู้มี-
พระภาคเจ้าทรงรับนิมนต์ด้วยดุษณีภาพ.   ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงปฏิเสธเพื่อ
อะไร. เพราะวิงวอนบ่อย.ๆ เกณิยชฎิลจักมีความเจริญด้วยบุญและจักตระเตรียม
ให้มากยิ่งขึ้น  ของที่เตรียมไว้สำหรับภิกษุ ๑,๒๕๐  รูป  ก็จะถึงแก่ภิกษุ ๑,๕๕๐
รูป.   หากจะถามว่า  ภิกษุอีก  ๓๐๐ รูปมาจากไหน.   ตอบว่า   ก็เมื่อเกณิยชฎิล
ยังไม่ได้เตรียมอาหารนั่นแหละ    เสลพราหมณ์พร้อมด้วยมาณพ   ๓๐๐  คน
จักบวช  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเห็นเหตุนั้นจึงตรัสอย่างนี้.
         บทว่า  มิตฺตามจฺเจ  ได้แก่  มิตรและกรรมกร.    บทว่า  าติสา-
โลหิเต  ได้แก่ บุตรธิดาเป็นต้นถือกำเนิดเดียวกันมีเลือดเสมอกันและเผ่าพันธุ์
ที่เหลือ.   บทว่า   เยน   คือเพราะเหตุใด.   บทว่า  เม   แปลว่า   ของข้าพเจ้า.
บทว่า กายเวยฺยาวฏิกํ   คือขวนขวายด้วยกาย.   บทว่า  มณฺฑลมาลํ   ปฏิ-
ยาเทติ  เกณิยชฎิลตกแต่งโรงปะรำเอง  คือ  ตกแต่งมณฑปดาดเพดานชาว.
         บทว่า   ติณฺณํ   เวทานํ   ได้แก่ อิรุพเพท   ยชุพเพท   สามเวท.
รวมคัมภีร์นิฆัณฑุศาสตร์     และคัมภีร์เกฏุภศาสตร์เป็นสนิฆัณฑุเกฎุภศาสตร์.
บทว่า   นิฆณฺฑุ   คือคัมภีร์บอกคำต่างกันแต่ความหมายเหมือนกันของต้นไม้
หน้า ๕๓๘