| ทั้งสอง ความที่พระชิวหาบางโดยสอดเข้าช่องพระนาสิกทั้งสอง, ความที่พระ |
| ชิวหาหนาโดยปิดพระนลาต. |
| บทว่า อาจริยปาจริยานํ ได้แก่ อาจารย์ทั้งหลายและอาจารย์ของ |
| อาจารย์ทั้งหลาย. บทว่า สเกวณฺเณ ได้แก่ คุณของตน. |
| ลำดับนั้นแล เสลพราหมณ์ได้ชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้า เฉพาะ |
| พระพักตร์ด้วยคาถาอันสมควรว่า |
| ปริปุณฺณกาโย สุรุจิ สุชาโต จารุทสฺสโน |
| สุวณฺณวณฺโณสิ ภควา สุสุกฺกทาโฒสิ วิริยวา |
| นรสฺส หิ สุชาตสฺส เย ภวนฺติ วิยญฺชนา |
| สพฺเพ เต ตว กายสฺมึ มหาปุริสลกฺขณา. |
| ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ |
| มีพระกายบริบูรณ์ สวยงาม ประสูติดีแล้ว |
| มีพระเนตรงาม มีพระฉวีวรรณดุจทองคำ |
| มีพระเขี้ยวขาวดี มีความเพียร อวัยวะใหญ่ |
| น้อยเหล่าใด มีแก่คนผู้เกิดดีแล้ว อวัยวะ |
| ใหญ่น้อยเหล่านั้นทั้งหมด ในพระกายของ |
| พระองค์ เป็นมหาปุริสลักษณะ. |
| บทว่า ปริปุณฺณกาโย ได้แก่ มีพระสรีระบริบูรณ์ เพราะเต็มด้วย |
| พระลักษณะทั้งหลาย และเพราะอวัยวะน้อยใหญ่ไม่เลว. บทว่า สุรุจิ ได้แก่ |
| มีพระรัศมีแห่งพระสรีระงาม. บทว่า สุชาโต ได้แก่ ทรงบังเกิดดีแล้วด้วย |