๕๕๒    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๕๔
สมบัติและมนุษย์สมบัติโดยลำดับ     ในภพสุดท้ายเกิดเป็นอาจารย์ของบุรุษเหล่า
นั้น   และกรรมของพวกเขานั้นแก่กล้า    เพราะแก่กล้าด้วยวิมุตติและมีอุปนิสัย
แห่งความเป็นเอหิภิกขุ  ฉะนั้น  พระองค์จึงให้เขาทั้งหมดเหล่านั้นบรรพชาด้วย
เอหิภิกขุบรรพชา   ตรัสคาถาว่า   สวากฺขาตํ   พรหมจรรย์เรากล่าวดีแล้ว.
         ในบทเหล่านั้น   บทว่า สนฺทิฏฺ€ิกํ  ผู้บรรลุพึงเห็นเอง  คือประจักษ์
เอง.   บทว่า    อกาลิกํ    ไม่ประกอบด้วยกาล คือ จากผลอันเกิดขึ้นในลำดับ
มรรค  มิใช่ผลอันจะพึงบรรลุในระหว่างกาล.   บทว่า  ยถา    คือนิมิตอันใด.
จริงอยู่ บรรพชามีมรรคพรหมจรรย์เป็นนิมิต  ย่อมไม่เปล่าประโยชน์แก่ผู้ศึกษา
ในสิกขา  ๓  ผู้ไม่ประมาท     เว้นการอยู่ปราศจากสติ.    ด้วยเหตุนั้นท่านจึง
กล่าวว่า   สฺวากิขาตํ  ฯเปฯ    สิกฺขโต   พรหมจรรย์เรากล่าวดีแล้ว    ผู้บรรลุ
พึงเห็นเอง   ไม่ประกอบด้วยกาล  เป็นที่ออกบวชอันไม่เปล่าประโยชน์ของบุคคล
ผู้ไม่ประมาทศึกษาอยู่.   พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกว่า  เอถ  ภิกฺขโว  ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลายพวกเธอ   จงเป็นภิกษุมาเถิด.  ภิกษุทั้งหมดเหล่านั้นทรงบาตรและ
จีวรมาทางอากาศถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า.       พระสังคีติกาจารย์กล่าวว่า
อลตฺถ  โข  เสโล  พฺราหฺมโณ  ฯเปฯ   อุปสมฺปทํ  เสลพราหมณ์พร้อมกับ
บริษัทได้บรรพชาอุปสมบทในสำนักของพระผู้มีพระภาคเจ้าดังนี้         หมายถึง
ความเป็นเอหิภิกขุของท่านเหล่านั้น     ด้วยประการฉะนี้.
         บทว่า  ภุตฺตาวึ   เสวยเสร็จแล้ว.   บทว่า  โอนีตปตฺตปาณึ   คือชัก
พระหัตถ์จากบาตรแล้ว.   ท่านอธิบายว่า    นำพระหัตถ์ออกแล้ว.    ในบทนั้น
พึงเห็นปาฐะที่ขาดไปว่า  อุปคนฺตฺวา  เข้าไปใกล้เเล้ว  ไม่ควรใช้ว่า  ภควนฺตํ
เอกมนฺตํ  นิสีทิ.
หน้า ๕๕๓