| เมื่อสัตว์เหล่านั้นถูกมฤตยูครอบงำ |
| แล้ว ต้องไปปรโลก บิดาจะป้องกันบุตรไว้ |
| ก็ไม่ได้ หรือพวกญาติจะป้องกันพวกญาติ |
| ไว้ก็ไม่ได้. |
| ท่านจงเห็น เหมือนเมื่อหมู่ญาติของ |
| สัตว์ทั้งหลายผู้จะต้องตาย กำลังแลดูรำพัน |
| อยู่โดยประการต่าง ๆ สัตว์ผู้จะต้องตายผู้ |
| เดี๋ยวเท่านั้นถูกมฤตยูนำไปเหมือนโคที่บุคคล |
| จะพึงฆ่าถูกนำไปตัวเดียวฉะนั้น ความตาย |
| และความแก่กำจัดสัตว์โลกอยู่อย่างนี้ เพราะ |
| เหตุนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัดสภาพ |
| ของโลกแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก. |
| ท่านย่อมไม่รู้ทางของผู้มาหรือผู้ไป |
| ไม่เห็นที่สุดทั้งสองอย่าง ถึงจะคร่ำครวญไป |
| ก็ไร้ประโยชน์ ถ้าผู้คร่ำครวญหลงเบียด |
| เบียนตนอยู่ จะยังประโยชน์อะไร ๆ ให้เกิด |
| ขึ้นได้ไซร้ บัณฑิตผู้เห็นแจ้งก็พึงกระทำ |
| ความคร่ำครวญนั้น. |
| บุคคลจะถึงความสงบใจได้ เพราะ |
| การร้องไห้ เพราะความเศร้าโศก ก็หาไม่ |