๕๕๖    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๕๘
                    เมื่อสัตว์เหล่านั้นถูกมฤตยูครอบงำ
                แล้ว  ต้องไปปรโลก  บิดาจะป้องกันบุตรไว้
                ก็ไม่ได้    หรือพวกญาติจะป้องกันพวกญาติ
                ไว้ก็ไม่ได้.
                    ท่านจงเห็น  เหมือนเมื่อหมู่ญาติของ
                สัตว์ทั้งหลายผู้จะต้องตาย   กำลังแลดูรำพัน
                อยู่โดยประการต่าง ๆ    สัตว์ผู้จะต้องตายผู้
                เดี๋ยวเท่านั้นถูกมฤตยูนำไปเหมือนโคที่บุคคล
                จะพึงฆ่าถูกนำไปตัวเดียวฉะนั้น   ความตาย
                และความแก่กำจัดสัตว์โลกอยู่อย่างนี้  เพราะ
                เหตุนั้น    นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัดสภาพ
                ของโลกแล้ว  ย่อมไม่เศร้าโศก.
                    ท่านย่อมไม่รู้ทางของผู้มาหรือผู้ไป
                ไม่เห็นที่สุดทั้งสองอย่าง  ถึงจะคร่ำครวญไป
                ก็ไร้ประโยชน์    ถ้าผู้คร่ำครวญหลงเบียด
                เบียนตนอยู่  จะยังประโยชน์อะไร ๆ ให้เกิด
                ขึ้นได้ไซร้    บัณฑิตผู้เห็นแจ้งก็พึงกระทำ
                ความคร่ำครวญนั้น.
                    บุคคลจะถึงความสงบใจได้   เพราะ
                การร้องไห้  เพราะความเศร้าโศก     ก็หาไม่
หน้า ๕๕๗