๕๕๗    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๕๙
                ทุกข์ย่อมเกิดแก่ผู้นั้นยิ่งขึ้น    และสรีระของ
                ผู้นั้นก็จะซูบซีด.
                    บุคคลผู้เบียดเบียนตนเอง   ย่อมเป็น
                 ผู้ซูบผอม  มีผิวพรรณเศร้าหมอง   สัตว์ทั้ง-
                 หลายผู้ละไปแล้ว     ย่อมรักษาตนไม่ได้ด้วย
                ความรำพันนั้น  การรำพันไร้ประโยชน์.
                     คนผู้ทอดถอนใจของบุคคลผู้ทำกาละ
                แล้ว  ยังละความเศร้าโศกไม่ได้    ตกอยู่ใน
                อำนาจแห่งความเศร้าโศก     ย่อมถึงทุกข์ยิ่ง
                ขึ้น.
                      ท่านจงเห็นคนแม้เหล่าอื่นผู้เตรียม
                จะดำเนินไปตามยถากรรม    (และ)    สัตว์
                ทั้งหลายในโลกนี้    ผู้มาถึงอำนาจแห่งมัจจุ
                แล้ว  กำลังพากันดิ้นรนอยู่ทีเดียว.
                    ก็สัตว์ทั้งหลายย่อมสำคัญด้วยอาการ
                ใด ๆ อาการนั้น ๆ ย่อมแปรเป็นอย่างอื่นไป
                ในภายหลัง    ความพลัดพรากกันเช่นนี้ย่อม
                มีได้  ท่านจงดูสภาพแห่งโลกเถิด.
                     มาณพแม้จะพึงเป็นอยู่ร้อยปีหรือยิ่ง
                กว่านั้น   ก็ต้องพลัดพรากจากหมู่ญาติ   ต้อง
                ละทิ้งชีวิตไว้ในโลกนี้.
หน้า ๕๕๘