| ทุกข์ย่อมเกิดแก่ผู้นั้นยิ่งขึ้น และสรีระของ |
| ผู้นั้นก็จะซูบซีด. |
| บุคคลผู้เบียดเบียนตนเอง ย่อมเป็น |
| ผู้ซูบผอม มีผิวพรรณเศร้าหมอง สัตว์ทั้ง- |
| หลายผู้ละไปแล้ว ย่อมรักษาตนไม่ได้ด้วย |
| ความรำพันนั้น การรำพันไร้ประโยชน์. |
| คนผู้ทอดถอนใจของบุคคลผู้ทำกาละ |
| แล้ว ยังละความเศร้าโศกไม่ได้ ตกอยู่ใน |
| อำนาจแห่งความเศร้าโศก ย่อมถึงทุกข์ยิ่ง |
| ขึ้น. |
| ท่านจงเห็นคนแม้เหล่าอื่นผู้เตรียม |
| จะดำเนินไปตามยถากรรม (และ) สัตว์ |
| ทั้งหลายในโลกนี้ ผู้มาถึงอำนาจแห่งมัจจุ |
| แล้ว กำลังพากันดิ้นรนอยู่ทีเดียว. |
| ก็สัตว์ทั้งหลายย่อมสำคัญด้วยอาการ |
| ใด ๆ อาการนั้น ๆ ย่อมแปรเป็นอย่างอื่นไป |
| ในภายหลัง ความพลัดพรากกันเช่นนี้ย่อม |
| มีได้ ท่านจงดูสภาพแห่งโลกเถิด. |
| มาณพแม้จะพึงเป็นอยู่ร้อยปีหรือยิ่ง |
| กว่านั้น ก็ต้องพลัดพรากจากหมู่ญาติ ต้อง |
| ละทิ้งชีวิตไว้ในโลกนี้. |