๕๕๘    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๖๐
                    เพราะเหตุนั้น    บุคคลฟังพระธรรม.
                เทศนาของพระอรหันต์แล้ว    เห็นคนผู้ล่วง
                ลับทำกาละแล้ว    กำหนดรู้อยู่ว่า    บุคคลผู้
                ล่วงลับทำกาละแล้วนั้น   เราไม่พึงได้ว่า  จง
                เป็นอยู่อีกเถิด  ดังนี้.
                            พึงกำจัดความรำพันเสีย   บุคคลพึง
                ดับไฟที่ไหม้ลุกลามไปด้วยน้ำ  ฉันใด นรชน
                ผู้เป็นนักปราชญ์     มีปัญญา    เฉลียวฉลาด
                พึงกำจัดความเศร้าโศกที่เกิดขึ้นเสีย     โดย
                ฉับพลัน  เหมือนลนพัดนุ่นปลิวไป  ฉะนั้น.
                    คนผู้แสวงความสุขเพื่อตน    พึงกำ-
                จัดความรำพัน  ความทะยานอยากและความ
                โทมนัสของตน  พึงถอนลูกศรคือกิเลสของ
                ตนเสีย.
                       เป็นผู้มีลูกศร  คือ  กิเลสอันถอนขึ้น
                แล้ว  อันตัณหาและทิฏฐิไม่อาศัยแล้วถึงความ
                สงบใจ    ก้าวล่วงความเศร้าโศกได้ทั้งหมด
                เป็นผู้ไม่มีความเศร้าโศกเยือกเย็น   ฉะนี้แล.
                                   จบสัลลสูตรที่  ๘
หน้า ๕๕๙