| เพราะเหตุนั้น บุคคลฟังพระธรรม. |
| เทศนาของพระอรหันต์แล้ว เห็นคนผู้ล่วง |
| ลับทำกาละแล้ว กำหนดรู้อยู่ว่า บุคคลผู้ |
| ล่วงลับทำกาละแล้วนั้น เราไม่พึงได้ว่า จง |
| เป็นอยู่อีกเถิด ดังนี้. |
| พึงกำจัดความรำพันเสีย บุคคลพึง |
| ดับไฟที่ไหม้ลุกลามไปด้วยน้ำ ฉันใด นรชน |
| ผู้เป็นนักปราชญ์ มีปัญญา เฉลียวฉลาด |
| พึงกำจัดความเศร้าโศกที่เกิดขึ้นเสีย โดย |
| ฉับพลัน เหมือนลนพัดนุ่นปลิวไป ฉะนั้น. |
| คนผู้แสวงความสุขเพื่อตน พึงกำ- |
| จัดความรำพัน ความทะยานอยากและความ |
| โทมนัสของตน พึงถอนลูกศรคือกิเลสของ |
| ตนเสีย. |
| เป็นผู้มีลูกศร คือ กิเลสอันถอนขึ้น |
| แล้ว อันตัณหาและทิฏฐิไม่อาศัยแล้วถึงความ |
| สงบใจ ก้าวล่วงความเศร้าโศกได้ทั้งหมด |
| เป็นผู้ไม่มีความเศร้าโศกเยือกเย็น ฉะนี้แล. |
| จบสัลลสูตรที่ ๘ |