๕๖๙    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๗๑
วาเสฏฐสูตรที่  ๙
ว่าด้วยบุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติหรือกรรม
         [๓๘๑]   ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
         สมัยหนึ่ง  พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่  ณ  ราวป่าอิจฉานังคละใกล้
อิจฉานังคลคาม     ก็สมัยนั้น    พราหมณ์มหาศาลผู้มีชื่อเสียงเป็นอันมาก   คือ
จังกีพราหมณ์   ตารุกขพราหมณ์   โปกขรสาติพราหมณ์   ชาณุสโสณีพราหมณ์
โตเทยยพราหมณ์     และพราหมณ์มหาศาลผู้มีชื่อเสียงเหล่าอื่น     อาศัยอยู่ใน
อิจฉานังคลคาม   ครั้งนั้นแล   วาเสฏฐมาณพและภารทวาชมาณพ   เดินพักผ่อน
อยู่ได้สนทนากันในระหว่างว่า  ท่านผู้เจริญ   บุคคลชื่อว่าเป็นพราหมณ์ด้วยเหตุ
อย่างไร  ภารทวาชมาณพกล่าวอย่างนี้ว่า  ท่านผู้เจริญ  บุคคลผู้เป็นอุภโตสุชาต
ทั้งฝ่ายมารดาและฝ่ายบิดา      มีครรภ์เป็นที่ถือปฏิสนธิหมดจดดีตลอด  ๗  ชั่ว
บรรพบุรุษ     ไม่มีใครจะคัดค้านติเตียนได้ด้วยอ้างถึงชาติ    บุคคลชื่อว่าเป็น
พราหมณ์ด้วยเหตุเพียงเท่านี้.
         วาเสฏฐมาณพกล่าวอย่างนี้ว่า    ท่านผู้เจริญ  บุคคลเป็นผู้มีศีลและถึง
พร้อมด้วยวัตร  บุคคลชื่อว่าเป็นพราหมณ์ด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล.
         ภารทวาชมาณพไม่สามารถจะให้วาเสฏฐมาณพยินยอมได้เลย     และ
วาเสฏฐมาณพก็ไม่สามารถจะให้ภารทวาชมาณพยินยอมได้.
         ลำดับนั้นแล   วาเสฏฐมาณพจึงกล่าวกะภารทวาชมาณพว่า  ท่านภาร-
ทวาชะ  พระสมณโคดมผู้ศากยบุตรนี้  เสด็จออกผนวชจากศากยสกุล ประทับอยู่
หน้า ๕๗๐