๕๗๐    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๗๒
ณ  ราวป่าอิจฉานังคละ  ใกล้อิจฉานังคลคาม  ก็กิตติศัพท์อันงามของท่านพระ-
โคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า  แม้เพราะเหตุนี้  ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้า
พระองค์นั้น  ฯลฯ   เป็นผู้เบิกบานแล้ว   เป็นผู้จำแนกธรรม    ท่านภารทวาชะ
เราทั้งสองจงไปเฝ้าพระสมณโคดมเถิด  ครั้นแล้วจักทูลถามเนื้อความนี้   พระ-
สมณโคดมจักตรัสพยากรณ์แก่เราด้วยประการใด    เราจักทรงจำข้อความนั้นไว้
ด้วยประการนั้น.
         ภารทวาชมาณพ   รับคำว่าเสฏฐมาณพแล้ว  ลำดับนั้น   วาเสฏฐมาณพ
และภารทวาชมาณพ  ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ   ได้สนทนา
ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า  ครั้นผ่านการปราศรัยพลให้ระลึกถึงกันไปแล้ว
นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง  ครั้นแล้ว  วาเสฏฐมาณพได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า
ด้วยคาถาว่า
                    [๓๘๒]   ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ    ข้า
                พระองค์ทั้งสองเป็นผู้มีไตรวิชชาอันอาจารย์
                ยกย่องและรับรอง     ข้าพระองค์เป็นศิษย์
                ผู้ใหญ่ของโปกขรสาติพราหมณ์  ภารทวาช-
                มาณพนี้เป็นศิษย์ผู้ใหญ่ของตารุกขพราหมณ์
                    ข้าพระองค์ทั้งสองเป็นผู้ถึงความ
                สำเร็จในเวทที่อาจารย์ผู้มีไตรวิชชาบอกแล้ว
                เป็นผู้เข้าใจตัวบท      และเป็นผู้ชำนาญ
                ไวยากรณ์  ในเวท  เช่นกับอาจารย์.
หน้า ๕๗๑