| ณ ราวป่าอิจฉานังคละ ใกล้อิจฉานังคลคาม ก็กิตติศัพท์อันงามของท่านพระ- |
| โคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุนี้ ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้า |
| พระองค์นั้น ฯลฯ เป็นผู้เบิกบานแล้ว เป็นผู้จำแนกธรรม ท่านภารทวาชะ |
| เราทั้งสองจงไปเฝ้าพระสมณโคดมเถิด ครั้นแล้วจักทูลถามเนื้อความนี้ พระ- |
| สมณโคดมจักตรัสพยากรณ์แก่เราด้วยประการใด เราจักทรงจำข้อความนั้นไว้ |
| ด้วยประการนั้น. |
| ภารทวาชมาณพ รับคำว่าเสฏฐมาณพแล้ว ลำดับนั้น วาเสฏฐมาณพ |
| และภารทวาชมาณพ ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ได้สนทนา |
| ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นผ่านการปราศรัยพลให้ระลึกถึงกันไปแล้ว |
| นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว วาเสฏฐมาณพได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า |
| ด้วยคาถาว่า |
| [๓๘๒] ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้า |
| พระองค์ทั้งสองเป็นผู้มีไตรวิชชาอันอาจารย์ |
| ยกย่องและรับรอง ข้าพระองค์เป็นศิษย์ |
| ผู้ใหญ่ของโปกขรสาติพราหมณ์ ภารทวาช- |
| มาณพนี้เป็นศิษย์ผู้ใหญ่ของตารุกขพราหมณ์ |
| ข้าพระองค์ทั้งสองเป็นผู้ถึงความ |
| สำเร็จในเวทที่อาจารย์ผู้มีไตรวิชชาบอกแล้ว |
| เป็นผู้เข้าใจตัวบท และเป็นผู้ชำนาญ |
| ไวยากรณ์ ในเวท เช่นกับอาจารย์. |