๕๗๖    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๗๘
                ผักกาดไม่ติดอยู่บนปลายเหล็กแหลม  ว่าเป็น
                 พราหมณ์.
                    เรากล่าวผู้รู้ชัดความสิ้นไปแห่งทุกข์
                ของตน    ในศาสนานี้แล   ผู้ปลงภาระแล้ว
                พรากกิเลสได้หมดแล้ว   ว่าเป็นพราหมณ์.
                    เรากล่าวผู้มีปัญญาลึกซึ้ง    มีเมธา
                ผู้ฉลาดในทางและมิใช่ทาง    ผู้บรรลุถึง
                 ประโยชน์อันสูงสุด  ว่าเป็นพราหมณ์.
                    เรากล่าวผู้ไม่เกี่ยวข้องด้วยคน  ๒
                พวก   คือ  คฤหัสถ์และบรรพชิต   ไม่มีความ
                อาลัยเที่ยวไป   มีความปรารถนาน้อย  ว่าเป็น
                พราหมณ์.
                         เรากล่าวผู้วางอาชญาในสัตว์ทั้งหลาย
                ทั้งผู้ที่สะดุ้งและมั่นคง    ไม่ฆ่าเอง    ไม่ใช้
                ผู้อื่นให้ฆ่า  ว่าเป็นพราหมณ์
                    เรากล่าวผู้ไม่ปองร้าย    ผู้ดับเสียได้
                ในผู้ที่มีอาชญาในตน    ผู้ไม่ยึดถือในผู้ที่มี
                ความยึดถือ   ว่าเป็นพราหมณ์.
                    เรากล่าวผู้ที่ทำราคะ  โทสะ  มานะ
                และมักขะ    ให้ตกไปแล้ว     ดุจเมล็ดพันธุ์
หน้า ๕๗๗