๕๗๗    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๗๙
                ผักกาดตกไปจากปลายเหล็กแหลม    ว่าเป็น
                พราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้เปล่งถ้อยคำไม่หยาบ   ให้
                รู้ความกันได้  เป็นคำจริง  ซึ่งไม่เป็นเหตุทำ
                ใคร ๆ ให้ข้องอยู่  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        ก็เรากล่าวผู้ไม่ถือเอาสิ่งของยาวหรือ
                สั้น     น้อยหรือใหญ่   งามและไม่งาม   ซึ่ง
                เจ้าของมิได้ให้แล้วในโลก  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้ไม่มีความหวังทั้งในโลกนี้
                และในโลกหน้า    ผู้สิ้นหวัง   พรากกิเลสได้
                หมดแล้ว   ว่าเป็นพราหมณ์.
                         เรากล่าวผู้ไม่มีความอาลัย    รู้ทั่วถึง
                แล้ว ไม่มีความสงสัย  หยั่งลงสู่นิพพาน    ได้
                บรรลุแล้วโดยลำดับ  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้ละทิ้งบุญและบาปทั้ง  ๒
                ล่วงธรรมเป็นเครื่องข้องได้แล้ว    ไม่มีความ
                เศร้าโศก     ปราศจากธุลี    บริสุทธิ์แล้ว   ว่า
                เป็นพราหมณ์.
                           เรากล่าวผู้มีความยินดีในภพหมดสิ้น
                แล้ว    ผู้บริสุทธิ์   มีจิตผ่องใส   ไม่ขุ่นมัว
หน้า ๕๗๘