| ผักกาดตกไปจากปลายเหล็กแหลม ว่าเป็น |
| พราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้เปล่งถ้อยคำไม่หยาบ ให้ |
| รู้ความกันได้ เป็นคำจริง ซึ่งไม่เป็นเหตุทำ |
| ใคร ๆ ให้ข้องอยู่ ว่าเป็นพราหมณ์. |
| ก็เรากล่าวผู้ไม่ถือเอาสิ่งของยาวหรือ |
| สั้น น้อยหรือใหญ่ งามและไม่งาม ซึ่ง |
| เจ้าของมิได้ให้แล้วในโลก ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้ไม่มีความหวังทั้งในโลกนี้ |
| และในโลกหน้า ผู้สิ้นหวัง พรากกิเลสได้ |
| หมดแล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้ไม่มีความอาลัย รู้ทั่วถึง |
| แล้ว ไม่มีความสงสัย หยั่งลงสู่นิพพาน ได้ |
| บรรลุแล้วโดยลำดับ ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้ละทิ้งบุญและบาปทั้ง ๒ |
| ล่วงธรรมเป็นเครื่องข้องได้แล้ว ไม่มีความ |
| เศร้าโศก ปราศจากธุลี บริสุทธิ์แล้ว ว่า |
| เป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้มีความยินดีในภพหมดสิ้น |
| แล้ว ผู้บริสุทธิ์ มีจิตผ่องใส ไม่ขุ่นมัว |