๕๗๘    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๘๐
                ดุจพระจันทร์ที่ปราศจากมลทิน    ว่าเป็น
                พราหมณ์.
                            เรากล่าวผู้ล่วงทางอ้อม  หล่มสงสาร
                โมหะเสียได้    เป็นผู้ข้ามถึงฝั่ง   เพ่งฌาน
                ไม่หวั่นไหว   ไม่มีความสงสัย   ดับกิเลสได้
                แล้วเพราะไม่ถือมั่น  ว่าเป็นพราหมณ์.
                          เรากล่าวผู้ละกามในโลกนี้ได้เด็ดขาด
                เป็นผู้ไม่มีเรือน   บวชเสียได้    มีกามราคะ
                หมดสิ้นแล้ว  ว่าเป็นพราหมณ์.
                           เรากล่าวผู้ละตัณหาในโลกนี้ได้เด็ด-
                ขาด  เป็นผู้ไม่มีเรือน  งดเว้น   มีตัณหาและ
                ภพหมดสิ้นแล้ว  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้ละโยคะที่เป็นของมนุษย์
                แล้วล่วงโยคะที่เป็นของทิพย์เสียได้  ผู้พราก
                แล้วจากโยคะทั้งปวง  ว่าเป็นพราหมณ์.
                          เรากล่าวผู้ละความยินดีและความไม่
                ยินดี  เป็นผู้เยือกเย็น  หาอุปธิมิได้  ผู้ครอบงำ
                โลกทั้งปวง  มีความเพียร  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้รู้จุติและอุบัติของสัตว์
                ทั้งทลาย  โดยอาการทั้งปวง  ผู้ไม่ข้อง ไปดี
                ตรัสรู้แล้ว  ว่าเป็นพราหมณ์.
หน้า ๕๗๙