| เรากล่าวผู้ที่เทวดา คนธรรพ์ และ |
| มนุษย์ รู้คติไม่ได้ ผู้สิ้นอาสวะแล้ว เป็น |
| พระอรหันต์ ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้ไม่มีเครื่องกังวลในขันธ์ |
| ทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และปัจจุบัน ไม่มี |
| เครื่องกังวล ไม่ยึดถือ ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้องอาจ ประเสริฐ เป็น |
| นักปราชญ์ แสวงหาคุณใหญ่ ชนะมาร |
| ไม่มีความหวั่นไหว ล้างกิเลสหมด ตรัสรู้ |
| แล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. |
| เรากล่าวผู้ระลึกชาติก่อน ๆ ได้ เห็น |
| สวรรค์และอบาย และถึงความสิ้นไปแห่ง |
| ชาติแล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. |
| นามและโคตรที่เขากำหนดกัน เป็น |
| บัญญัติในโลก นามและโคตรมาแล้วเพราะ |
| การรู้ตามกันมา ญาติสายโลหิตทั้งหลาย |
| กำหนดไว้ ในกาลที่บุคคลเกิดแล้วนั้น ๆ. |
| นามและโคตรที่กำหนดกันแล้วนี้ |
| เป็นความเห็นของพวกคนผู้ไม่รู้ ซึ่งสืบเนื่อง |
| กันมาสิ้นกาลนาน พวกคนผู้ไม่รู้ ย่อมกล่าว |
| ว่า บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ. |