๕๗๙    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๘๑
                        เรากล่าวผู้ที่เทวดา   คนธรรพ์   และ
                มนุษย์    รู้คติไม่ได้   ผู้สิ้นอาสวะแล้ว   เป็น
                พระอรหันต์  ว่าเป็นพราหมณ์.
                         เรากล่าวผู้ไม่มีเครื่องกังวลในขันธ์
                ทั้งที่เป็นอดีต    อนาคต  และปัจจุบัน   ไม่มี
                เครื่องกังวล  ไม่ยึดถือ  ว่าเป็นพราหมณ์.
                        เรากล่าวผู้องอาจ    ประเสริฐ    เป็น
                นักปราชญ์    แสวงหาคุณใหญ่     ชนะมาร
                ไม่มีความหวั่นไหว   ล้างกิเลสหมด    ตรัสรู้
                แล้ว  ว่าเป็นพราหมณ์.
                         เรากล่าวผู้ระลึกชาติก่อน ๆ ได้ เห็น
                สวรรค์และอบาย     และถึงความสิ้นไปแห่ง
                ชาติแล้ว   ว่าเป็นพราหมณ์.
                        นามและโคตรที่เขากำหนดกัน   เป็น
                บัญญัติในโลก   นามและโคตรมาแล้วเพราะ
                การรู้ตามกันมา     ญาติสายโลหิตทั้งหลาย
                กำหนดไว้  ในกาลที่บุคคลเกิดแล้วนั้น  ๆ.
                               นามและโคตรที่กำหนดกันแล้วนี้
                เป็นความเห็นของพวกคนผู้ไม่รู้  ซึ่งสืบเนื่อง
                กันมาสิ้นกาลนาน  พวกคนผู้ไม่รู้  ย่อมกล่าว
                ว่า  บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ.
หน้า ๕๘๐