| แต่บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ |
| ก็หามิได้ แต่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม |
| ไม่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม. |
| เป็นชาวนาก็เพราะกรรม เป็นศิลปิน |
| เป็นพ่อค้า เป็นผู้รับใช้ เป็นโจร เป็นนักรบ |
| อาชีพ เป็นปุโรหิต และแม้เป็นพระราชา |
| ก็เพราะกรรม. |
| บัณฑิตทั้งหลายผู้มีปกติเห็นปฏิจจ- |
| สมุปบาท ฉลาดในกรรมและวิบาก ย่อม |
| เห็นกรรมตามความเป็นจริงอย่างนี้. |
| โลกย่อมเป็นไปเพราะกรรม หมู่สัตว์ |
| ย่อมเป็นไปเพราะกรรม สัตว์ทั้งหลายมีกรรม |
| เป็นเครื่องผูกพัน เปรียบเหมือนหมุดแห่ง |
| รถที่แล่นไปอยู่ ฉะนั้น. |
| บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะกรรมอัน |
| ประเสริฐนี้ คือ ตบะ สัญญมะ พรหมจรรย์ |
| และทมะ กรรมนี้ นำความเป็นพราหมณ์ที่ |
| สูงสุดมาให้. |
| บุคคลผู้ถึงพร้อมด้วยไตรวิชชา เป็น |
| คนสงบ มีภพใหม่สิ้นไปแล้ว เป็นพราหมณ์ |