๕๘๐    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๘๒
                        แต่บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ
                ก็หามิได้   แต่เป็นพราหมณ์  ก็เพราะกรรม
                ไม่เป็นพราหมณ์   ก็เพราะกรรม.
                         เป็นชาวนาก็เพราะกรรม  เป็นศิลปิน
                เป็นพ่อค้า  เป็นผู้รับใช้  เป็นโจร  เป็นนักรบ
                อาชีพ   เป็นปุโรหิต   และแม้เป็นพระราชา
                ก็เพราะกรรม.
                           บัณฑิตทั้งหลายผู้มีปกติเห็นปฏิจจ-
                สมุปบาท    ฉลาดในกรรมและวิบาก    ย่อม
                เห็นกรรมตามความเป็นจริงอย่างนี้.
                          โลกย่อมเป็นไปเพราะกรรม หมู่สัตว์
                ย่อมเป็นไปเพราะกรรม  สัตว์ทั้งหลายมีกรรม
                เป็นเครื่องผูกพัน    เปรียบเหมือนหมุดแห่ง
                รถที่แล่นไปอยู่  ฉะนั้น.
                           บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะกรรมอัน
                ประเสริฐนี้   คือ   ตบะ  สัญญมะ  พรหมจรรย์
                และทมะ   กรรมนี้    นำความเป็นพราหมณ์ที่
                สูงสุดมาให้.
                          บุคคลผู้ถึงพร้อมด้วยไตรวิชชา   เป็น
                คนสงบ  มีภพใหม่สิ้นไปแล้ว  เป็นพราหมณ์
หน้า ๕๘๑