๕๘๑    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๘๓
                ผู้องอาจของบัณฑิตทั้งหลาย     ผู้รู้แจ้งอยู่
                ท่านจงรู้อย่างนี้เถิด  วาเสฏฐะ.
         [๓๘๓]   เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว  วาเสฏฐมาณพ  และ
ภารทวาชมาณพ    ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า     ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ
ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก ฯลฯ   ขอพระองค์โปรดทรงจำข้าพระองค์ทั้งสอง
ว่าเป็นอุบาสก  ผู้ถึงสรณะตลอดชีวิต    ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป.
                                             จบวาเสฏฐสูตรที่  ๙
อรรถกถาวาเสฏฐสูตรที่  ๙
         วาเสฏสูตร  มีคำเริ่มต้นว่า   เอวมฺเม สุตํ  ดังนี้.
         พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร  ?
         การเกิดขึ้นนี้ท่านกล่าวไว้แล้วในนิทานแห่งสูตรนั้น.      แต่ข้าพเจ้าจะ
พรรณนาความเรียบเรียงนัยแห่งสูตรนั้นมากล่าว  และบทที่มีความง่าย.
         บทว่า    อิจฺฉานงฺคโล    เป็นชื่อของบ้าน.  พราหมณ์มหาศาลมีชื่อ
เรียกดังนี้  คือ   จังกีพราหมณ์   ตารุกขพราหมณ์   โตเทยยพราหมณ์   ผู้ทำนาย
โชคชะตาคือ  โปกขรสาติพราหมณ์  ชาณุสโสณีพราหมณ์.  นัยว่า  พราหมณ์
สองคนนั้น  คนหนึ่งเกิดในดอกบัวในสระโบกขรณีข้างหิมวันตประเทศ.   ดาบส
คนหนึ่งเก็บดอกบัวนั้นเห็นทารกนอนอยู่ในดอกบัวเลี้ยงให้โตแล้วจึงนำไปถวาย
พระราชา.  เพราะทารกนั้นนอนอยู่ในดอกบัวจึงชื่อว่า โปกขรสาติ.  อีกคนหนึ่ง
หน้า ๕๘๒