๕๙๓    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๕๙๕
เพราะไม่มีธุลีคือราคะเป็นต้นในภายใน  ผู้บริสุทธิ์  เพราะไม่มีอุปกิเลส   ว่าเป็น
พราหมณ์.
         เรากล่าวบุคคลผู้ไม่มีมลทิน    คือเว้นจากมลทินมีหมอกเป็นต้น     ผู้
บริสุทธิ์   คือไม่มีอุปกิเลส ผู้ผ่องใสคือมีจิตผ่องใส  ผู้ไม่ขุ่นมัวคือเว้นจากความ
ขุ่นมัวคือกิเลส ผู้สิ้นความยินดีในภพ  คือสิ้นตัณหาในภพ ๓ ว่าเป็นพราหมณ์.
         เรากล่าวภิกษุผู้ล่วงทางอ้อมคือราคะ  หล่มคือกิเลส  สังสารวัฏ  โมหะ
คือความไม่รู้แจ้งอริยสัจ ๔ เป็นผู้ข้ามโอฆะ ๔  เป็นผู้ถึงฝั่ง  เป็นผู้เพ่งด้วยฌาน
สองอย่าง  เป็นผู้ไม่หวั่นไหว   เพราะไม่มีตัณหา    เป็นผู้ไม่มีสงสัย    เพราะ
หมดความสงสัย    เป็นผู้ดับ     เพราะดับกิเลส    ไม่ยึดมั่นเพราะไม่มีอุปาทาน
ว่าเป็นพราหมณ์.
         เรากล่าวบุคคลผู้ละกามแม้ทั้งสองในโลกนี้ได้   ไม่มีเรือน   ออกบวช
สิ้นกาม   และสิ้นภพ  ว่าเป็นพราหมณ์.
         เรากล่าวผู้ละตัณหาเป็นไปในทวาร ๖ ในโลกนี้       ไม่ต้องการครอง
เรือน  ไม่มีเรือนออกบวช  เพราะตัณหาและภพสิ้นแล้ว   ว่าเป็นพราหมณ์
         เรากล่าวผู้ละโยคะอันเป็นของมนุษย์   ได้แก่อายุและกามคุณ ๕ อีกนัย
หนึ่ง  ได้แก่โยคะอันเป็นทิพย์  ละโยคะอันเป็นของมนุษย์ก้าวล่วงโยคะอันเป็น
ของทิพย์ได้  พรากจากโยคะ  ๔  ทั้งหมด  ว่าเป็นพราหมณ์.
         เรากล่าวผู้ละความยินดี  คือยินดีในกามคุณ ๕  ผู้ไม่ยินดีคือกระสันใน
การอยู่ในป่า  ผู้เยือกเย็น คือผู้ดับกิเลสผู้ไม่มีอุปธิ  คือไม่มีกิเลสผู้มีความเพียร
คือมีความเพียรครอบงำขันธโลกทั้งหมดเห็นปานนี้ตั้งอยู่  ว่าเป็นพราหมณ์.
หน้า ๕๙๔