| พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว |
| จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า |
| [๓๘๗] วาจาหยาบเช่นกับขวาน |
| เกิดในปากของบุรุษแล้ว เป็นเหตุตัดรอน |
| ตนเองของบุรุษผู้เป็นพาล ผู้กล่าวคำทุภาษิต |
| ผู้ใดสรรเสริญคนที่ควรนินทา หรือนินทา |
| คนที่ควรสรรเสริญ ผู้นั้นย่อมก่อโทษเพราะ |
| ปาก ย่อมไม่ได้ความสุขเพราะโทษนั้น การ |
| แพ้ด้วยทรัพย์เพราะเล่นการพนันเป็นโทษ |
| เพียงเล็กน้อย โทษของผู้ที่ยังใจให้ประทุษ- |
| ร้ายในท่านผู้ปฏิบัติดีนี้แล เป็นโทษมากกว่า. |
| บุคคลตั้งวาจาและใจอันลามกไว้แล้ว |
| เป็นผู้ติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมเข้าถึงนรก |
| ตลอดกาลประมาณด้วยการนับปี ๑๐๐,๐๐๐ |
| นิรัพพุทะและ ๔๐ อัพพุทะ. |
| ผู้กล่าวคำเท็จย่อมเข้าถึงนรก อนึ่ง |
| ผู้ทำกรรมอันลามกแล้ว กล่าวว่าไม่ได้ทำ |
| ก็ย่อมเข้าถึงนรกอย่างเดียวกัน แม้คนทั้ง |
| สองนั้นเป็นมนุษย์มีกรรมอันเลวทราม ละ |
| ไปแล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกเบื้องหน้า. |