๖๐๑    ๔๗.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖    ๖๐๓
         พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา  ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว
จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า
                        [๓๘๗]    วาจาหยาบเช่นกับขวาน
                เกิดในปากของบุรุษแล้ว    เป็นเหตุตัดรอน
                ตนเองของบุรุษผู้เป็นพาล  ผู้กล่าวคำทุภาษิต
                ผู้ใดสรรเสริญคนที่ควรนินทา    หรือนินทา
                คนที่ควรสรรเสริญ   ผู้นั้นย่อมก่อโทษเพราะ
                ปาก   ย่อมไม่ได้ความสุขเพราะโทษนั้น  การ
                แพ้ด้วยทรัพย์เพราะเล่นการพนันเป็นโทษ
                เพียงเล็กน้อย   โทษของผู้ที่ยังใจให้ประทุษ-
                ร้ายในท่านผู้ปฏิบัติดีนี้แล  เป็นโทษมากกว่า.
                        บุคคลตั้งวาจาและใจอันลามกไว้แล้ว
                เป็นผู้ติเตียนพระอริยเจ้า     ย่อมเข้าถึงนรก
                ตลอดกาลประมาณด้วยการนับปี   ๑๐๐,๐๐๐
                นิรัพพุทะและ  ๔๐  อัพพุทะ.
                        ผู้กล่าวคำเท็จย่อมเข้าถึงนรก    อนึ่ง
                ผู้ทำกรรมอันลามกแล้ว     กล่าวว่าไม่ได้ทำ
                ก็ย่อมเข้าถึงนรกอย่างเดียวกัน      แม้คนทั้ง
                สองนั้นเป็นมนุษย์มีกรรมอันเลวทราม  ละ
                ไปแล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกเบื้องหน้า.
หน้า ๖๐๒