ข้าแต่ท่านพราหมณ์  ถ้าหากท่านไป  ป่าอัญชัน
           เมืองสาเกตไซร้   ท่านจงบอกลูก   ผู้เกิดแต่อก
           ของฉัน   ชื่อนันทิยะว่า  พ่อแม่ของเจ้าแก่แล้ว
           และพวกเขาอยากจะพบเจ้า.
         คาถานั้นมีเนื้อความว่า     ท่านพราหมณ์     ถ้าหากท่านไปเมือง
สาเกตไซร้.   ในเมืองสาเกตมีสวนชื่อว่าอัญชนวัน    ในสวนนั้น   มีเนื้อ
ชื่อว่านันทิยะผู้เป็นบุตรของฉัน   ท่านพึงบอกเขาว่า   มารดาบิดาของเจ้า
แก่แล้วอยากจะพบเจ้า   ตลอดเวลาที่ยังไม่ตาย.
         เขารับคำว่า   ดีแล้ว  ไปถึงเมืองสาเกต  แล้วรุ่งขึ้นก็เข้าสวนถาม
ว่า  ใครชื่อว่านันทิยมฤค.   เนื้อมาแล้วยืนอยู่ใกล้พราหมณ์นั้น  บอกว่า
ข้าพเจ้า
         พราหมณ์บอกเรื่องนั้นให้ทราบแล้ว.    นันทิยะได้ยินคำนั้นแล้ว
เมื่อจะประกาศเนื้อความนี้ว่า   ข้าแต่ท่านพราหมณ์  ข้าพเจ้าจะต้องไปแต่
จะไม่กระโดดข้ามรั้วไป   เพราะข้าพเจ้ากินเหยื่อกินน้ำและหญ้า   ที่เป็น
ของพระราชาแล้ว   เหยื่อเป็นต้นนั้นตั้งอยู่ในฐานะเป็นหนี้สำหรับข้าพ-
เจ้า    ทั้งข้าพเจ้าก็อยู่ในท่ามกลางหมู่เนื้อเหล่านี้มานานแล้ว.      ขึ้นชื่อ
ว่าการไปโดยไม่ได้แสดงกำลังของตน  ไม่ทำความสวัสดีให้พระราชานั้น
และเนื้อทั้งหลายเหล่านั้น  ไม่สมควรแก่ข้าพเจ้า  แต่เมื่อถึงวาระของตน
แล้ว ข้าพเจ้าจักทำความสวัสดีแก่ท่านเหล่านั้นสุขสบาย  แล้วจึงจะมาดังนี้
ได้กล่าวคาถา  ๒  คาถาว่า :-