แล้วจากภัยคือความตาย    มีความสุข   ไม่มีทุกข์   พระราชาทรงอนุญาต
แล้ว   คงเห็นแม่บ้าง.
         พราหมณ์ได้ฟังคำนั้นแล้วก็หลีกไป    ในเวลาต่อมาในวันที่เป็น
วาระของเนื้อนันทิยะ.       พระราชาได้เสด็จมายังสวนพร้อมด้วยข้าราช
บริพารจำนวนมาก.   ฝ่ายเนื้อมหาสัตว์  ได้ยืนอยู่  ณ  ที่เหมาะสมแห่ง
หนึ่ง.      พระราชาทรงโก่งลูกธนูด้วยหมายพระทัยว่า      เราจักยิงเนื้อ.
มหาสัตว์ไม่หนีไปเหมือนสัตว์ทั้งหลาย   ที่ถูกมรณภัยคุกคามแล้วหนีไป
เป็นเหมือนไม่มีภัย  ทำเมตตาให้เป็นปุเรจาริกแล้ว ได้ยืนเอียงข้างที่อ้วน
พีให้เป็นเป้า ไม่กระดิกเลย.  พระราชาไม่อาจปล่อยลูกศรออกไปได้ด้วย
อำนาจของเมตตานั้น.  พระมหาสัตว์จึงทูลว่า   ข้าแต่มหาราช   พระองค์
ทรงปล่อยลูกศรไม่ออกหรือ.  ขอพระองค์จงทรงปล่อยเถิด.
         ร.   ดูก่อนมฤคราช   เราไม่สามารถปล่อยออกไปได้.
         ม.   ข้าแต่มหาราช  ถ้าเช่นนั้น พระองค์ก็ทรงรู้คุณธรรมของผู้มี
คุณธรรม.   ครั้งนั้นพระราชาทรงเลื่อมใสพระโพธิสัตว์  ทรงทิ้งธนูแล้ว
ตรัสว่า   แม้ท่อนไม้ท่อนนี้ไม่มีจิตใจ  ก็ยังรู้คุณธรรมของท่านก่อน  ฝ่าย
ข้าพเจ้าเป็นมนุษย์มีจิตใจหารู้ไม่   ขอจงให้อภัยฉัน   ฉันให้อภัยเจ้า.
         ม.   ข้าแต่มหาราช     พระองค์ทรงพระราชทานอภัยแก่ข้าพระ-
พุทธเจ้าก่อน   ส่วนฝูงเนื้อในอุทยานนี้จักทำอย่างไร ?
         ร.   แม้สัตว์เหล่านี้    เราก็ให้อภัย