๑๑๑    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๑๑๓
           นันทิยะ    พระเจ้าโกศลทรงคาดศรแล้ว    ได้
           เสด็จมาที่ป่าพระราชทาน  ชื่ออัญชันแล้ว  ทรง
           โก่งธนูเพื่อจะทรงยิงเรานั้น.    ปางเมื่อเราเอียง
           ข้างให้พระราชาพระองค์นั้น  ผู้ทรงมีศรในพระ-
           หัตถ์ทรงยิง     เราพ้นจากภัยแล้วมีความสุขใจ
           ได้มาพบแม่.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  โกสลสฺส    นิเกตเว   ความว่า   ใกล้
ราชสำนักคือที่ประทับของพระเจ้าโกศล  อธิบายว่า  ในป่าใกล้ราชสำนัก
นั้น.  บทว่า  ทายสฺมึ   ความว่า  ในสวนที่พระราชทานเพื่อประโยชน์
ให้เป็นที่อยู่ของเนื้อทั้งหลาย.   บทว่า   อารชฺชํ  กตฺวาน  มีเนื้อความว่า
ยกขึ้นรวมเข้ากันกับสาย   คือโก่งธนู.   บทว่า   สนฺธาย   ความว่า  ทรง
พาดคือประกอบ   คือลูกศร.   บทว่า  โอทหึ   ความว่า   เอียงให้  คือตั้ง
ให้เป็นเป้า. คำว่า  มาตรํ   ทฏฺฐุมาคโต  นี้เป็นเพียงหัวข้อเทศนา อธิบาย
ว่า    ข้าพเจ้าครั้นแสดงธรรมถวายพระราชาแล้ว    ได้ทูลพระราชาให้ตี
สุวรรณเภรีประกาศ       เพื่อต้องการพระราชทานอภัยแก่มวลสัตว์แล้ว
จึงได้มาหาพ่อแม่.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้    มาประกาศสัจธรรม
ทั้งหลาย  แล้วทรงประมวลชาดกไว้ ในที่สุดแห่งสัจธรรม    ภิกษุผู้เลี้ยง
หน้า ๑๑๒