๒.  ขุรปุตตวรรค

๑. ขุรปุตตชาดก

ว่าด้วยทำตนให้ไร้ประโยชน์

         [๙๐๕]   ได้ทราบว่าเป็นความจริง       ที่บัณฑิต
           ทั้งหลายพูดถึงแพะว่า   โง่อย่างนี้   ดูเถิดสัตว์
           ที่โง่ไม่รู้จักกรรมที่ควรทำในที่ลับและกรรม
           ที่ควรทำในที่แจ้ง.
         [๙๐๖]   สหายเอ๋ย  แกนั่นแหละโง่  ดูก่อนเจ้าลูก
           ลา   แกจงรู้ตัวเถิด    แกถูกเชือกรัดคอไว้    มี
           ริมฝีปากเบี้ยว  มีเชือกมัดปากไว้.
         [๙๐๗ ]   สหายเอ๋ย      ความโง่แม้อย่างอื่นของแก
           คือ    ที่แกถูกปลดจากแอกแล้ว     แต่ไม่หนี
           สหายเอ๋ย         พระเจ้าเสนกะแกลากไปนั่น
           แหละโง่กว่าแก.
         [๙๐๘ ]   สหายอชราชเอ๋ย  ข้าโง่เพราะเหตุใดหนอ
           เหตุนั้นแกก็รู้   แต่พระเจ้าเสนกะโง่เพราะเหตุ
           ใด   เจ้าถูกข้าถามแล้ว   จงบอกเหตุนั้นแก่ข้า.