ตรัสถามอีกว่า   เธอกระสันอยากสึก   เพราะเหตุอะไร ?   เมื่อเธอทูลว่า
เพราะภรรยาเก่า พระเจ้าข้า. จึงตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุ หญิงนี้ทำสิ่งที่ไม่เป็น
ประโยชน์แก่เธอไม่เฉพาะในบัดนี้เท่านั้น   แม้ในกาลก่อน   เธอกำลัง
จะกระโดดเข้าไฟตายเพราะอาศัยหญิงนี้          แต่อาศัยบัณฑิตจึงได้ชีวิต
ไว้ดังนี้แล้ว   จึงทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้ :-
         ในอดีตกาล    เมื่อพระราชาทรงพระนามว่า    เสนกะ   ครอง-
ราชสมบัติอยู่ในนครพาราณสี     พระโพธิสัตว์ให้พระองค์ทรงทำความ
เคารพ.     ครั้งนั้น     พระเจ้าเสนกะทรงมีความรักใคร่กับด้วยนาคราช
ตัวหนึ่ง.   ได้ทราบว่า   นาคราชนั้นออกจากนาคพิภพเที่ยวหาจับเหยื่อ
บนบกบิน.   ครั้งนั้น   เด็กชาวบ้านเห็นมันแล้ว   บอกกันว่านี้งู   แล้ว
พากันเอาก้อนดินและท่อนไม้เป็นต้นตี.   พระราชาเสด็จสำราญที่พระ-
ราชอุทยาน  ทรงเห็นแล้ว  ตรัสถามว่า  เด็กเหล่านั้นทำอะไรกัน ?   ทรง
ทราบว่า   พากันฆ่างูตัวหนึ่ง.   จึงตรัสสั่งว่า   พวกเอ็งอย่าฆ่า   จงให้มัน
หนีไป   แล้วทรงให้นาคราชนั้นหนีไปแล้ว.    นาคราชได้ชีวิตแล้ว  ได้
ไปยังนาคพิภพ   ถือเอารัตนะมากมาย   ครั้นเวลาเที่ยงคืน   จึงเข้าไปยัง
พระที่นั่งสำหรับพระราชาบรรทม   ทูลเกล้าถวายรัตนะเหล่านั้น    แล้ว
ทูลว่า   ข้าพระพุทธเจ้าอาศัยพระองค์แล้วได้ชีวิตมา  แล้วได้ทำมิตรภาพ
กับพระราชา     จึงไปเฝ้าพระราชาบ่อย ๆ.       นาคราชนั้นได้ตั้งนาค-
มาณวิกานางหนึ่ง     ผู้ไม่อิ่มในกามคุณ     ในบรรดานางนาคมาณวิกา