ทั้งหลายของตนไว้ประจำราชสำนัก   เพื่อประโยชน์แก่การรักษา.    เขา
ทูลว่า  เมื่อใดพระองค์ไม่ทรงเห็นนาคมาณวิกาคนนั้น  เมื่อนั้นพระองค์
พึงทรงร่ายมนต์บทนี้     แล้วได้ถวายมนต์บทหนึ่งแด่พระองค์.    อยู่มา
วันหนึ่ง    พระองค์เสด็จพระราชอุทยาน   ทรงเล่นน้ำในสระโบกขรณี
กับนางนาคมาณวิกา. นางนาคมาณวิกาเห็นงูน้ำตัวหนึ่ง  จึงเปลี่ยนแปลง
อัตภาพเป็นงู     เสพอสัทธรรมกับงูตัวนั้น.    พระราชาเมื่อไม่ทรงเห็น
นาคมาณวิกานั้น   ทรงสงสัยว่า   เธอไปไหนหนอ   จึงทรงร่ายมนต์
แล้วทรงเห็นนางกำลังทำอนาจาร    จึงทรงตีด้วยซีกไม้ไผ่.     นางโกรธ
จึงออกจากพระราชอุทยานนั้น     ไปยังนาคพิภพ     ถูกนาคราชถามว่า
เหตุไฉนเจ้าจึงมา ?       ทูลว่า       สหายของพระองค์ตีหลัง      คือเฆี่ยน
หม่อมฉันผู้ไม่เชื่อถือถ้อยคำของตน    แล้วแสดงการตีให้ดู.    นาคราช
ไม่ทราบตามความจริงเลย     จึงเรียกนาคมาณพ  ๔  ตนมา     ส่งไปโดย
ดำรัสว่า    สูเจ้าทั้งหลายจงไป    จงพากันเข้าไปยังพระที่นั่งบรรทมของ
พระเจ้าเสนกะ    แล้วทำลายพระที่นั่งนั้นให้เป็นเหมือนแกลบ   ด้วยลม
จมูกการพ่นพิษนั่นเอง.    นาคมาณพเหล่านั้นพากันไปแล้ว   ได้เข้าไป
ยังห้องในเวลาที่พระราชาทรงบรรทมบนพระยี่ภู่ที่สง่างาม.   ในเวลาที่
นาคมาณพเหล่านั้นเข้าไปนั่นเอง    พระราชาได้ตรัสถามพระราชเทวีว่า
ดูก่อนน้องนางผู้เจริญ   เธอรู้ไหมที่ที่นางนาคมาณวิกาไป ?   พระราช-
เทวีทูลว่า   หม่อมฉันไม่รู้เพคะ.   พระราชาตรัสว่า   วันนี้นาคมาณวิกา