[๘๔๐]  ข้าแต่มหาราชเจ้า      ผู้ใดเป็นพหูสูตคงแก่
              เรียน  แต่ทำบาปธรรมไว้ ไม่ประพฤติธรรมเลย
              ผู้นั้นถึงจะมีเวทมนต์ตั้งพัน  อาศัยเวทมนต์นั้น
              แต่ไม่ถึงจรณะ   ก็ไม่พ้นทุกข์.
         [๘๔๑]  คนแม้มีเวทมนต์ตั้งพัน    อาศัยเวทมนต์
              นั้น      แต่ยังไม่ถึงจรณะ         ยังไม่พ้นทุกข์
              อาตมาภาพเข้าใจว่า    พระเวททั้งหลายเป็นสิ่ง
              ที่ไร้ผล       จรณะคือการสำรวมอย่างดีเท่านั้น
              แหละ   เป็นของจริง.
         [๘๔๒]  พระเวทไม่ใช่เป็นสิ่งที่ไม่มีผลเลย  จรณะ
              คือการสำรวมระวังเท่านั้น      เป็นของจริงก็หา
              มิได้   คนอาศัยพระเวทแล้ว   ได้รับเกียรติก็มี
              ผู้ฝึกตนแล้วด้วยจรณะ   จะบรรลุความสงบได้.
                              จบ  เสตเกตุชาดกที่  ๒

อรรถกถาเสตเกตุชาดกที่  ๒

         พระศาสดาเมื่อเสด็จประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันทรงปรารภ
ภิกษุผู้โกหก    จึงตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า    มา   ตาต   กุชฺฌิ    น   หิ   สาธุ