โกโธ  ดังนี้.  เรื่องปัจจุบันจักมีชัดในกุททาลชาดก.
         ได้ยินว่า       เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในนคร
พาราณสี      พระโพธิสัตว์เป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์    ในนครพาราณสี
สอนมนต์มาณพ   ๕๐๐  คน.   หัวหน้ามาณพเหล่านั้นชื่อว่า    เสตเกตุ
เป็นมาณพเกิดในสกุลอุททิจพราหมณ์.   เขาได้มีมานะมาก  เพราะอาศัย
ชาติตระกูล. อยู่มาวันหนึ่ง  เขาออกจากพระนครไปพร้อมกับมาณพอื่น ๆ
ได้เห็นจัณฑาลคนหนึ่ง   กำลังเข้าพระนคร    จึงถามว่า    เจ้าเป็นใคร  ?
เมื่อเขาตอบว่า เป็นจัณฑาล  จึงพูดว่า   ฉิบหาย   ไอ้จัณฑาล   กาลกรรณี
เอ็งจงไปใต้ลมดังนี้      เพราะกลัวลมที่พัดผ่านตัวของเขาจะมากระทบร่าง
ของตน   แล้วได้ไปเหนือลมโดยเร็ว.   แต่คนจัณฑาลเดินเร็วกว่า   จึงได้
ไปยินเหนือลมเขา.  เมื่อมีเหตุการณ์อยู่หมั้น   มาณพนั้น   ก็ได้ด่าแช่ง
เขาอย่างหนักว่า  ฉิบหาย  ไอ้ถ่อย    กาลกรรณี.   คนจัณฑาล   ครั้นได้
ฟังคำนั้นแล้ว   จึงถามว่า   คุณเป็นใคร  ?
         พ.  ฉันเป็นพราหมณมาณพสิ
         จ.  เป็นพราหมณ์   ก็เป็นไม่ว่า    แต่คุณสามารถจะตอบปัญหา
              ที่ผมถามได้ไหม ?
         พ.  เออได้ซิ
         จ.  ถ้าแม้ว่าคุณไม่สามารถตอบได้ไซร้    ผมจะให้คุณลอดหว่าง
              ขาผม