๔.  สุวรรณกักกฏกชาดก

ว่าด้วยปูตัวฉลาด

         [๒๒๓]   มฤคสิงคี  คือปูมีตาโปน   มีกระดองแข็ง
           อาศัยน้ำ ไม่มีขน  ฉันถูกมันหนีบ   จะร้องไห้
           อย่างคนที่ควรกรุณา    เฮ้ย   เพื่อนแกจะหนีบ
           ฉันไปเพื่อประโยชน์อะไร ?
         [๙๒๔]   งูที่เป็นเพื่อนนั้น    เมื่อจะทัดทานเพื่อน
           ของตนไว้  จึงแผ่พังพานใหญ่ไปพลาง  พ่นพิษ
           ไปพลาง   ได้มาถึงตัวปู  ปูก็ได้หนีบงูไว้.
         [๙๒๕]   ปูไม่ต้องการกินกา  ไม่ต้องการกินพระยา
           งู   แต่หนีบไว้  เจ้าปูตาโปนเอ๋ย   ข้าขอถามแก
           เหตุไรแกจึงหนีบข้าทั้ง  ๒ ไว้.
         [๙๒๖]   ชายคนนี้ที่จับข้านำไปที่น้ำ     เป็นผู้หวัง
           ความเจริญแต่ข้า    เมื่อเขาตาย     ข้าจะมีความ
           ทุกข์หาน้อยไม่  เราทั้ง  ๒  คือข้าและคน ๆ นั้น
           จะไม่มี.