[๙๒๗]   อนึ่ง  คนทุกคน  เห็นข้าผู้มีร่างกายเติบ-
           โตแล้ว  ต้องการเบียดเบียน   คือกินเนื้อที่ทั้ง
           อร่อย  ทั้งอวบ   ทั้งนุ่ม   ฝ่ายกาเห็นข้าแล้ว  ก็
           คงจะเบียดเบียน.
         [๙๒๘]   ถ้าหากข้าถูกหนีบ  เพราะแห่งชายคนนั้น
           ไซร้      ข้าจะดูดพิษกลับ      ชายคนนี้ลุกขึ้นได้
           แกจงปล่อยทั้งข้าทั้งกาโดยเร็ว   ก่อนที่พิษร้าย.
           แรงจะเข้าไปสู่ชายคนนี้.
         [๙๒๙]   ข้าจะปล่อยงู       แต่ยังไม่ปล่อยกาก่อน
           เพราะกาจะเป็นตัวประกันไว้ก่อน.  ต่อเมื่อเห็น
           ชายคนนี้มีความสุขสบายปลอดภัยแล้ว  ข้าจึง
           จะปล่อยกาไปเหมือนปล่อยงู  ฉะนั้น.
         [๙๓๐]   กาในครั้งนั้น ได้แก่เทวทัตในบัดนี้  ส่วน
           งูเห่าหม้อ   ได้แก่ช้างนาฬาคิรี     ปูได้แก่พระ-
           อานนท์ผู้เจริญ   ส่วนตถาคตผู้เป็นศาสดา    ได้
           แก่พราหมณ์  ในครั้งนั้น.
                          จบ  สุวรรณกักกฏกชาดกที่  ๔