| พระศาสดาเมื่อทรงแสดงเนื้อความนั้น ได้ตรัสอภิสัมพุทธคาถา |
| ที่ ๒ ว่า :- |
| งูที่เป็นเพื่อนนั้น เมื่อจะทัดทานเพื่อน |
| ของตนไว้ จึงแผ่พังพานใหญ่ไปพลาง พ่นพิษ |
| ไปพลาง ได้มาถึงตัวปู ปูก็ได้หนีบงูไว้. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กกฺกฏกชฺฌปตฺโต ความว่า ถึงที่ |
| ใกล้ปู. บทว่า สขา สขารํ ความว่า ผู้เป็นเพื่อนจะป้องกันเพื่อนของ |
| ตน. ปาฐะว่า สกขารํ ดังนี้บ้าง. ความหมายก็ว่าสหายของตน. บทว่า |
| ปริตายมาโน ความว่า เมื่อจะรักษา. บทว่า อคฺคเหสิ ความว่า |
| ปูเอาก้ามที่ ๒ หนีบคอไว้แน่น ภายหลังให้มันล้าแล้วจึงได้ทำให้หย่อน |
| ลงหน่อยหนึ่ง คือลาก้ามลง. |
| ลำดับนั้น งูคิดว่า ธรรมดาปูจะไม่กินเนื้อกาเลยและไม่กินเนื้องู |
| ด้วย เพราะเหตุอะไรหนอ ปูตัวนี้จึงหนีบพวกเราไว้ เมื่อจะถามปูนั้น |
| จึงกล่าวคาถาที่ ๓ ไว้ว่า :- |
| ปูไม่ต้องการกินกา ไม่ต้องการกินพระ- |
| ยางู แต่หนีบไว้ เจ้าปูตาโปนเอ๋ย ข้าขอถาม |
| เจ้า เหตุไร แกจึงหนีบข้าทั้ง ๒ ไว้ ? |
๑๕๕
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๑๕๗ 