นั้นนั่นแหละ  แกจงปล่อยข้าทั้ง ๒ คนไป.
         ปูได้ฟังคำนั้นแล้ว  จึงคิดว่า  งูตัวนี้ต้องการจะใช้อุบายอย่างหนึ่ง
ให้เราปล่อยทั้ง ๒ ตัวแล้วหนีไป     มันไม่รู้ความฉลาดในอุบายของเรา.
บัดนี้เราจะทำก้ามของเราให้หย่อน  คือลาก้ามลง  พอให้งูจะสามารถเลื้อย
ไปได้   แต่เราจักไม่ปล่อยกาเลย   ครั้นคิดอย่างนี้แล้ว    จึงได้กล่าวคาถา
ที่ ๗ ว่า :-
                        ข้าจะปล่อยงู       แต่ยังไม่ปล่อยกาก่อน
           เพราะกาจะเป็นตัวประกันไว้ก่อน  ต่อเมื่อเห็น
           ชายคนนี้    มีความสุขสบายปลอดภัยแล้ว   ข้า
           จึงจะปล่อยกาไปเหมือนปล่อยงู  ฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ปฏิพทฺธโก  ได้แก่  เป็นตัวประกัน.
บทว่า   ยเถว   สปฺปํ    ความว่า   ข้าจะปล่อยงูตัวเจริญฉันใด    แม้กาข้า
ก็จะปล่อยฉันนั้น   แกจงดูดพิษออกจากร่างกายของพราหมณ์คนนี้อย่าง
นี้โดยเร็ว.
         ก็แหละ     ปูครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว     ก็ได้ลาก้ามลงเพื่อให้งูนั้น
เลื้อยไปสะดวก.    งูดูดพิษออกแล้ว    ได้ทำร่างกายของพระมหาสัตว์ให้
หมดพิษ   พระมหาสัตว์นั้นมีทุกข์   จึงลุกขึ้นยืนด้วยรูปพรรณปกตินั่น
เอง.  ปูคิดว่า    ถ้าหากสัตว์ทั้ง ๒  ตัวนี้จักปลอดภัยไซร้  ขึ้นชื่อว่า  ความ