เจริญ   ก็จักไม่มีแก่สหายของเรา  เราจักให้มันพินาศไป  ดังนี้แล้วได้เอา
ก้ามหนีบศีรษะของสัตว์ทั้ง ๒ ตัว   เหมือนเอาไม้เท้ากดกลีบบัว  แล้วให้
ถึงความสิ้นชีวิต.    ฝ่ายกาตัวเมียก็ได้หนีไปจากที่นั้น.     พระโพธิสัตว์
เอาร่างงูพันที่ท่อนไม้แล้วโยนไปหลังพุ่มไม้      ปล่อยปูสีทองที่หนองน้ำ
แล้ว  ไปบ้านหลินทิยะนั่นเอง.    จำเดิมแต่นั้นมา   ความคุ้นเคยระหว่าง
พระโพธิสัตว์นั้นกับปูได้มียิ่งกว่าแต่ก่อน.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว    ทรงประกาศ
สัจจะแล้วทรงประชุมชาดก.   จึงได้ตรัสคาถาสุดท้ายไว้ว่า :-
                        กาในครั้งนั้น  ได้แต่พระเทวทัตในบัดนี้
           ส่วนงูเห่าหม้อ  ได้แก่ช้างนาฬาคิรี      ปูได้แก่
           พระอานนท์ผู้เจริญ       เราตถาคตผู้เป็นศาสดา
           ได้แก่พราหมณ์   ในครั้งนั้น.
         ในเวลาจบสัจธรรม    คนได้เป็นพระโสดาบันมากมาย.   ส่วนกา
ตัวเมียไม่ได้ตรัสไว้ในพระคาถา.   มันก็ได้แก่นางจิญจมานวิกา.
                   จบ  อรรถกถาสุวรรณกักกฏกชาดกที่  ๔