| ๕. มัยหกสกุณชาดก |
| |
| ว่าด้วยการใช้ทรัพย์ให้เป็นประโยชน์ |
| |
| [๙๓๑] นกชื่อมัยหกะ นกเขา บินไปที่ไหล่เขา |
| และซอกเขา เกาะต้นเลียบที่มีผลสุก ร้องว่า |
| ของกู ๆ. |
| [๙๓๒] เมื่อมันร้องอยู่อย่างนี้ ฝูงนกที่นั้นมารวม |
| กัน พากันกินผลเลียบแล้วบินหนี มันก็ยังร้อง |
| อยู่นั่นเอง ฉันใด. |
| [๙๓๓] บุคคลบางคนในโลกนี้ ก็ฉันนั้นเหมือน |
| กัน รวบรวมทรัพย์ไว้มากมาย ตนเองก็ไม่ได้ |
| ใช้สอยเลย ไม่มอบส่วนแบ่งแก่ญาติทั้งหลาย |
| ด้วย. |
| [๙๓๔] เขาไม่ได้ใช้สอยผ้านุ่ง ผ้าห่ม ไม่รับ- |
| ประทานภัตตาหาร ไม่ทัดทรงดอกไม้ ไม่ลูบไล้ |
| เครื่องลูบไล้ ไม่ใช้อะไรสักครั้งเดียว และ |
| ไม่สงเคราะห์ญาติทั้งหลาย. |
๑๖๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๑๖๒ 